தமிழர் இல்லங்களின் உயிர்மூச்சும், பண்பாட்டின் பசுமைச் சின்னமுமாகச் சிறப்புப் பெறுவது துளசி. தமிழர் வாழ்வியலை ஆராய்ந்து நோக்கினால், இயற்கையோடு இயைந்த வாழ்க்கை முறையே அதன் ஆணிவேராக விளங்கியிருப்பதை உணர முடிகிறது.
நிலத்தையும், நீரையும், மரங்களையும், மூலிகைகளையும் தெய்வமாகக் கருதி வாழ்ந்த இனம்தான் தமிழினம். சங்க இலக்கியங்கள் மலர்களையும், மரங்களையும், நிலங்களையும் மனித வாழ்வின் ஓர் அங்கமாகப் பதிவு செய்துள்ளன. அந்த வகையில், காலங்களைக் கடந்து இன்றளவும் தமிழர் இல்லங்களில் புனிதத்தின் அடையாளமாகத் திகழ்வது துளசி.
துளசி என்பது ஒரு மூலிகைச் செடி மட்டுமல்ல; அது தமிழர் இல்லத்தின் உயிர்மூச்சு. ஒரு காலத்தில் தமிழர் வீடுகளின் முற்றத்தில் உயர்ந்து நின்ற துளசி மாடம், அந்த இல்லத்தின் ஆன்மிகத் தூய்மையையும், பண்பாட்டு வளத்தையும் பறைசாற்றியது. "வீடு" என்ற சொல்லுக்கு வெறும் கட்டடம் என்ற பொருளைத் தாண்டி, அறமும், அன்பும், அருளும் நிறைந்த வாழ்விடம் என்ற பொருளை வழங்கிய தமிழர்கள், துளசியைத் தங்கள் குடும்ப உறுப்பினராகவே போற்றினர்.
பண்டையத் தமிழர் இயற்கையை வழிபட்டனர். மரங்களை வெட்டுவதற்கு முன் மன்னிப்பு கோரியவர்களும், நதிகளுக்குத் திருவிழா கொண்டாடியவர்களும் அவர்கள். அத்தகைய இயற்கை வழிபாட்டின் நீட்சியாகவே துளசி வளர்ப்புப் பண்பாடு உருவானது. காலைப் பொழுதில் இல்லத்தரசிகள் முற்றம் தெளித்து, கோலமிட்டு, துளசி மாடத்தில் நீர் ஊற்றி, விளக்கேற்றி வழிபடுவது ஒரு சடங்காக மட்டுமின்றி, வாழ்வியல் ஒழுக்கமாகவும் விளங்கியது.
துளசி வளர்ப்பின் பின்னணியில் அறிவியல் நுண்ணறிவும் மறைந்துள்ளது. மருத்துவக் குணங்கள் நிறைந்த துளசி, காற்றைத் தூய்மைப்படுத்தும் தன்மை கொண்டது. சளி, இருமல், காய்ச்சல் போன்ற உடல்நலக் குறைபாடுகளுக்கு வீட்டு வைத்தியமாகப் பயன்பட்ட துளசி, நோய் எதிர்ப்பு சக்தியை அதிகரிக்கும் மூலிகையாகவும் அறியப்படுகிறது. தமிழ்ப் பாட்டிமார்களின் மருத்துவப் பெட்டகத்தில் தவறாமல் இடம்பெற்ற மருந்தாகத் துளசி இருந்தது என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.
தமிழர் பண்பாட்டில் ஒவ்வொரு தாவரத்திற்கும் ஓர் அடையாளப் பொருள் உண்டு. ஆலமரம் நிலைத்த வாழ்வின் சின்னமாகவும், வேப்பமரம் ஆரோக்கியத்தின் சின்னமாகவும் போற்றப்பட்டதுபோல, துளசி தூய்மையின் சின்னமாக மதிக்கப்பட்டது. வீட்டின் நடுவில் துளசி மாடம் அமைப்பது, அங்கு நல்ல எண்ணங்களும் நற்சக்திகளும் நிலைத்திருக்க வேண்டும் என்ற முன்னோரின் வாழ்வியல் சிந்தனையை வெளிப்படுத்துகிறது.
இன்று நகரமயமாக்கலின் வேகத்தில் முற்றங்களும் மறைந்து வருகின்றன; அவற்றோடு துளசி மாடங்களும் காணாமல் போகின்றன. ஆயினும், துளசியின் முக்கியத்துவம் குறைந்துவிடவில்லை. சுற்றுச்சூழல் பாதுகாப்பும், இயற்கை மருத்துவத்தின் அவசியமும் மீண்டும் வலியுறுத்தப்படும் இக்காலத்தில், துளசி வளர்ப்பது என்பது வெறும் பாரம்பரியத்தைப் பாதுகாப்பது மட்டுமல்ல; அது ஆரோக்கியமான எதிர்காலத்திற்கான முதலீடாகும்.
துளசியை வளர்ப்பது ஒரு செடியை நட்டுவைப்பதல்ல; ஆயிரம் ஆண்டுகள் பழமையான தமிழர் வாழ்வியல் ஞானத்தை நம் அடுத்த தலைமுறைக்கு விதைப்பதாகும். துளசி மாடம் கொண்ட வீடு என்பது காற்றோட்டம் நிறைந்த ஒரு இல்லம் மட்டுமல்ல; அது பண்பாடு, பக்தி, மருத்துவ அறிவு, இயற்கை நேசம் ஆகிய நான்கும் ஒன்றிணைந்து வாழும் ஓர் உயிருள்ள மரபுக் கூடமாகும்.
இந்தவகையில் நோக்கும்போது, துளசி என்பது தமிழர் வாழ்வியலின் பசுமை முத்திரையாகவும், பண்டைய அறிவின் இன்றைய சாட்சியாகவும் நம் இல்லங்களிலும் உள்ளங்களிலும் என்றும் நிலைத்திருக்கும். துளசி செழித்து வளரும் இல்லம், பண்பாடு செழித்து வளரும் தமிழர் உலகத்தின் ஓர் அடையாளம் எனலாம்.
- மாதுமை
