சொல்லுக்கும் உலகுக்கும் இடையில் ஒரு பாலம் ‘சாகித்திய ரத்னா’ சோ.ப

கவிஞர், மொழிபெயர்ப்பாளர், ஆசிரியர், கல்வியாளர், இலக்கியச் செயற்பாட்டாளர் எனப் பல தளங்களில் அரை நூற்றாண்டுக்கும் மேலாகத் தொடர்ந்து இயங்கி வரும், அவருக்கு 2026ஆம் ஆண்டுக்கான இலங்கை அரசின் அதியுயர் இலக்கிய விருதான ‘சாகித்திய ரத்னா’ வழங்கப்பட்டுள்ளது. கவிதை மற்றும் மொழிபெயர்ப்பு ஆகிய துறைகளில் அவர் ஆற்றிய நீண்டகாலப் பங்களிப்பை அங்கீகரிக்கும் இந்த விருது, ஒருவருக்குக் கிடைத்த கௌரவமாக மட்டும் பார்க்கப்பட வேண்டியதல்ல; ஈழத் தமிழிலக்கியத்தின் ஒரு நீண்ட பயணத்திற்குக் கிடைத்த அங்கீகாரமாகவும் பார்க்கப்பட வேண்டும்.

யாழ்ப்பாண மண்ணிலிருந்து இலக்கிய உலகை நோக்கி

1939 செப்டம்பர் 14ஆம் நாள் யாழ்ப்பாணத்தில் பிறந்த சோ. பத்மநாதன், கல்விப் புலத்துடனும் இலக்கிய உலகுடனும் நெருங்கிய தொடர்பைப் பேணி வளர்ந்தவர். அவருடைய வாழ்க்கைப் பாதையை நெருங்கி நின்று பார்த்தவர்களால், கல்வியும் இலக்கியமும் தனித்தனி உலகங்களாக அவரிடம் இயங்கவில்லை என்பதை உணர முடியும். ஆசிரியராகவும், விரிவுரையாளராகவும், கல்வி நிறுவனத் தலைவராகவும் பணியாற்றிய அனுபவம், அவருடைய அறிவுலகப் பார்வைக்கு ஒரு பரந்த அடித்தளத்தை அமைத்தது.

அவருடன் பேசுகையில், தனது கல்விப் பணிக்காலத்தில், தம்பலகாமம் மகாவித்தியாலயத்தில் பணியாற்றிய காலம் மறக்கமுடியாத பசுமைக்காலம் என்பார். அந்தக் காலத்தில் அவரிடம் கற்றோம் என்பதே எமக்கான மகிழ்வு. பலாலி ஆசிரியர் கலாசாலையின் அதிபராகப் பணியாற்றிய காலமும் அவரது கல்விச் சேவையின் முக்கியமான கட்டமாகும். அவர் ஆங்கில ஆசிரியராகவும் பின்னர் ஆங்கில விரிவுரையாளராகவும் நீண்டகாலம் பணியாற்றி, பலாலி ஆசிரியர் கலாசாலையின்  அதிபராக பணிஓய்வுபெற்றவர். ஆனால் இன்றளவும் கல்விச்சூழலில் தம்மை இணைத்து இயங்கும் இளைஞர்.

ஒரு மொழியின் ஆசிரியராக இருந்தவர் பின்னர் பல மொழிகளின் இலக்கியங்களுக்கிடையே பாலம் அமைத்த மொழிபெயர்ப்பாளராக மாறியிருப்பது அவரது ஆளுமையின் தனிச்சிறப்பாகும். வகுப்பறையில் மொழியைப் போதித்தவர், இலக்கியத்தில் மொழிகளின் எல்லைகளைத் தாண்டிச் சென்றார்.

கவிதை; வாழ்வை எதிர்கொள்ளும் ஒரு மொழி

சோ. பத்மநாதன் அவர்களைப் பற்றி எண்ணும்போது முதலில் நினைவுக்கு வருவது அவரது கவிதை. ஈழத் தமிழ்க் கவிதை பல்வேறு அரசியல், சமூக, பண்பாட்டு அதிர்வுகளைக் கடந்து வந்திருக்கிறது. அந்தப் பரந்த கவிதை மரபில் சோ. பத்மநாதனின் குரல் தனித்துவமானது. அவரது ‘வடக்கிருத்தல்’ (1998), ‘நினைவுச் சுவடுகள்’ (2005), ‘சுவட்டெச்சம்’ (2010) ஆகிய கவிதைத் தொகுப்புகள் அவரது படைப்புப் பயணத்தின் முக்கியச் சுவடுகளாகக் குறிப்பிடப்படுகின்றன.

இந்தத் தலைப்புகளையே எடுத்துக்கொண்டாலும் அவரது கவிதை உலகின் ஒரு நுண்ணிய அடையாளத்தைப் பார்க்க முடிகிறது. ‘நினைவு’, ‘சுவடு’, ‘எச்சம்’ போன்ற சொற்கள் காலத்துடனான மனிதனின் உறவைக் குறிக்கின்றன. மனிதன் வாழ்ந்து முடித்துவிடுவதில்லை; அவன் வாழ்ந்த காலம் அவனுக்குள் எஞ்சுகிறது. அவன் பார்த்த மனிதர்கள், இழப்புகள், உறவுகள், சமூக அனுபவங்கள், பண்பாட்டு நினைவுகள் ஆகியவை மனத்தில் சுவடுகளாகத் தங்குகின்றன. அந்தச் சுவடுகளுக்குச் சொல் கொடுப்பதே கவிதையின் ஒரு முக்கியப் பணியாகிறது.

சோ. பத்மநாதனின் கவிதைகளை ஈழத்தின் வரலாற்றுச் சூழலிலிருந்து பிரித்துப் பார்க்க முடியாது. ஆனால் அவரது கவிதையை வெறும் அரசியல் ஆவணமாகச் சுருக்குவதும் சரியானதல்ல. சமூகத்தின் வலியையும் தனிமனிதனின் உளவியலையும் இணைக்கும் இடத்தில்தான் அவரது கவிதையின் நுட்பத்தைத் தேட வேண்டும்.

சோ. பத்மநாதன் கவிஞராக,  முருகையன், புதுவை இரத்தினதுரை போன்ற கவிஞர்களுடன் இணைந்து, கவியரங்குகளிலும் இசைப்பாடல்களிலும் பங்களித்தவர். இதன் மூலம் அவரது கவிதை வெறும் அச்சுப் பக்கத்தில் வாழ்ந்ததல்ல; குரலிலும் நிகழ்விலும் மக்களுடனான நேரடி தொடர்பிலும் வாழ்ந்தது என்பதை குறிப்பிட முடியும். அதேபோல் கவிதையை ‘வாசிப்பது’ மட்டுமல்ல — ‘வழங்குவதும்’ ஒரு கவிஞனின் படைப்பாற்றலுக்கும் அவரது குரலுக்கும் இடையே உள்ள தொடர்பு முக்கியமானது. சோ. பத்மநாதன் கவிதையைப் புனைவதில் மட்டுமன்றி, கவிதையை அளிக்கையிலும் வல்லவர் என்பதும் முக்கியமானது. இவை தொடர்பில் எமது பள்ளிக் காலத்தில், அவருடனான நேரடி அனுபவங்களே சான்றாகும்.

ஈழத் தமிழ்ச் சூழலில் கவியரங்கம் என்பது வெறும் கவிதை வாசிப்பு நிகழ்ச்சி அல்ல. அது கவிஞனுக்கும் சமூகத்திற்கும் இடையிலான நேரடி உரையாடல். கவிதை அங்கே வாசிக்கப்படுவதுடன் முடிவதில்லை; அது குரலாகிறது, இசையாகிறது, உணர்வாகிறது. அந்தச் சூழலில் சோ. பத்மநாதன் போன்ற கவிஞர்களின் பங்களிப்பு, ஈழக் கவிதையின் பொதுவெளி உருவாக்கத்திலும் முக்கியமானதாகிறது.

மொழிபெயர்ப்பு; இன்னொரு மொழிக்குள் ஒரு உலகத்தை அழைத்துச் செல்வது

சோ. பத்மநாதனின் இலக்கியப் பங்களிப்பில் மிகத் தனித்துவமான பகுதி அவரது மொழிபெயர்ப்புப் பணி. மொழிபெயர்ப்பு என்பது ஒரு மொழியில் உள்ள சொற்களை இன்னொரு மொழியின் சொற்களால் மாற்றுவது அல்ல. ஒரு பண்பாட்டின் நினைவையும், ஒரு சமூகத்தின் உணர்வையும், ஒரு கவிஞனின் குரலையும் இன்னொரு மொழியில் மீண்டும் உயிர்ப்பிப்பதே உண்மையான மொழிபெயர்ப்பு. இந்தப் பணியை சோ. பத்மநாதன் பல தசாப்தங்களாகச் செய்துள்ளார். பப்லோ நெருடாவின் கவிதைக் குரலை எமக்கு முதலில் தமிழில் அறியத் தந்தவர் அவர். 

‘ஆப்பிரிக்கக் கவிதைகள்’ (2001), ‘தென்னிலங்கைக் கவிதை’ (2003), ‘பர்மிய பிக்கு சொன்ன கதைகள்’ (2011), ‘தென்னாசியக் கவிதைகள்’ (2017) ஆகியவை பிறமொழிப் படைப்புகளைத் தமிழுக்கு அறிமுகப்படுத்திய அவரது முக்கியமான மொழிபெயர்ப்புப் பணிகளாகும்.

இந்தப் பட்டியலை வெறும் நூல்களின் பட்டியலாகப் பார்ப்பது அவரது பணியின் பரப்பைக் குறைத்து மதிப்பிடுவதாகும். ஆப்பிரிக்கக் கவிதையைத் தமிழில் வாசிப்பது என்பது ஆப்பிரிக்க மனித அனுபவத்தைத் தமிழின் வாசகருடன் உரையாடச் செய்வதாகும். தென்னிலங்கைக் கவிதையைத் தமிழில் கொண்டு வருவது என்பது இலங்கையின் இரு மொழிச் சமூகங்களுக்கிடையிலான இலக்கிய உரையாடலுக்கு வாய்ப்பளிப்பதாகும். தென்னாசியக் கவிதைகளைத் தமிழுக்குக் கொண்டுவருவது என்பது ஒரே பிராந்தியத்தின் பல்வேறு பண்பாட்டு குரல்களைத் தமிழ் வாசகனின் முன் நிறுத்துவதாகும்.

இதனால் சோ. பத்மநாதனின் மொழிபெயர்ப்பு நூல்கள், அவரது தனிப்பட்ட படைப்புகளுக்கு அப்பால், தமிழ் வாசிப்புப் பரப்பை விரிவுபடுத்திய பண்பாட்டுச் செயல்பாடுகள் எனக் கருதப்பட வேண்டும்.

தமிழிலிருந்து உலகை நோக்கி

மொழிபெயர்ப்பில் அவருடைய பங்களிப்பு ஒருவழிப் பயணமல்ல என்பதுதான் இன்னும் குறிப்பிடத்தக்கது. பிறமொழி இலக்கியங்களைத் தமிழுக்குக் கொண்டுவந்த அதேவேளை, தமிழ்ப் படைப்புகளையும் ஆங்கில வாசகர்களிடம் கொண்டு சென்றுள்ளார். Tamil Short Stories from Sri Lanka (2013), Shanmugalingam: Plays (2007), Sri Lankan Tamil Poetry (2014), Shanmugalingam: Heaven With Hell (2021) போன்ற வெளியீடுகள் அவரது தமிழிலிருந்து ஆங்கிலத்துக்கான மொழிபெயர்ப்புப் பணியின் பரப்பைக் காட்டுகின்றன.

இதுவே சோ. பத்மநாதனின் மொழிபெயர்ப்பு ஆளுமையின் மிகப் பெரிய சிறப்பு. ஒருபுறம் அவர் உலகத்தைத் தமிழுக்குள் கொண்டு வருகிறார்; மறுபுறம் தமிழை உலகின் முன் கொண்டு செல்கிறார். இவ்விரு இயக்கங்களும் சேர்ந்தால்தான் ஒரு மொழி உண்மையான உலக இலக்கிய உரையாடலுக்குள் நுழைகிறது.

மொழிகளைக் கடந்து செல்லும் கவிஞர்

சோ. பத்மநாதனின் கவிதைகளும் மொழிகளின் எல்லைகளைக் கடந்து சென்றுள்ளன. அவரது கவிதைகள் மலையாளத்தில் ‘Athirthikalkkappuram’ என்ற தொகுப்பாக 2021ஆம் ஆண்டு வெளிவந்ததாகப் பதிவுகள் குறிப்பிடுகின்றன. அவரது கவிதைகளின் சிங்கள மொழிபெயர்ப்பும் வெளியாகியுள்ளது. மேலும் தெலுங்கு முதுமைக் கவிதைகளின் தமிழாக்கமான ‘வ்ருத்தோபநிஷத்’ 2022ஆம் ஆண்டில் வெளிவந்துள்ளதாகக் குறிப்பிடப்படுகிறது. இங்கு கவனிக்க வேண்டிய ஒன்று இருக்கிறது.

‘எல்லைகளுக்கு அப்பால்’ என்ற பொருளைத் தரும் Athirthikalkkappuram என்ற பெயரே சோ. பத்மநாதனின் இலக்கியப் பயணத்திற்குப் பொருத்தமான ஒரு குறியீடாகத் தோன்றுகிறது. அவரது எழுத்து, மொழியின் எல்லையைத் தாண்டுகிறது; அவரது மொழிபெயர்ப்பு பண்பாட்டின் எல்லையைத் தாண்டுகிறது; அவரது இலக்கியப் பார்வை இன, பிராந்திய, மொழி எல்லைகளையும் கடந்து மனித அனுபவத்தைத் தேடுகிறது.

ஆசிரியரிலிருந்து இலக்கியப் பாலம் அமைப்பவராக

சோ. பத்மநாதனின் கல்விப் பணி அவரது இலக்கியப் பணியிலிருந்து பிரிக்க முடியாதது. ஆசிரியராக அவர் மாணவர்களுடன் இருந்தார்; இலக்கியவாதியாக வாசகர்களுடன் இருந்தார்; மொழிபெயர்ப்பாளராக உலகங்களுடன் இருந்தார்.

ஒரு நல்ல ஆசிரியர் அறிவை மட்டும் கொடுப்பதில்லை; கேள்வி கேட்கும் திறனை உருவாக்குகிறார். ஒரு நல்ல கவிஞர் பதில்களை வழங்குவதில்லை; வாசகருக்குள் புதிய கேள்விகளை எழுப்புகிறார். ஒரு நல்ல மொழிபெயர்ப்பாளர் உலகத்தை மாற்றுவதில்லை; இன்னொரு உலகத்தைப் பார்க்கும் சாளரத்தைத் திறக்கிறார். இந்த மூன்றும் சோ. பத்மநாதனின் ஆளுமையில் ஒன்றிணைந்திருப்பதை அவரது நீண்டகாலப் பணியில் காண முடிகிறது.

அவரைப் பற்றிய ஆய்வுகளும் வெளிவந்துள்ளன. யாழ்ப்பாணப் பல்கலைக்கழகத்தின் ஆய்வுப் பட்டியல் பதிவுகளில் ‘கவிஞர் சோ. பத்மநாதன் கவிதைகள் – ஓர் ஆய்வு’ என்ற ஆய்வும் இடம்பெற்றுள்ளது. ஒரு படைப்பாளியைப் பற்றி ஆய்வு செய்யப்படுவது அவரது படைப்புகள் தனிப்பட்ட ரசனைக்குரியவை என்பதைக் கடந்து, அவை இலக்கிய ஆய்வுக்குரிய பொருளாகவும் மாறியுள்ளன என்பதற்கான சான்றாகும்.

ஒரு தலைமுறையின் இலக்கிய நினைவகம்

ஈழத் தமிழிலக்கியத்தில் சிலர் ஒரு குறிப்பிட்ட காலகட்டத்தின் கவிஞர்களாக மட்டும் இருப்பார்கள். சிலர் பல தலைமுறைகளுக்கிடையே தொடரும் ஒரு பாலமாக மாறுவார்கள். சோ. பத்மநாதன் அவர்கள் இரண்டாவது வகையைச் சேர்ந்தவர்.

அவருடைய இலக்கிய வாழ்க்கை ஒரு தலைமுறையின் எழுத்து அனுபவத்தை அடுத்த தலைமுறையுடன் இணைக்கிறது. அவர் எழுதிய காலத்தில் உருவான கவிதைச் சூழலையும், இன்றைய வாசிப்பு உலகத்தையும் இணைக்கும் இடத்தில் அவரது படைப்புகள் நிற்கின்றன.

அதிலும் மொழிபெயர்ப்புப் பணி அவரை ஒரு குறிப்பிட்ட நிலப்பரப்புக்குள் முடங்கிவிடாமல் காப்பாற்றுகிறது. ஆப்பிரிக்கக் கவிதையிலிருந்து தென்னாசியக் கவிதை வரை அவர் மேற்கொண்ட பயணம், ஈழத் தமிழிலக்கியம் உலகிலிருந்து தனிமைப்படுத்தப்பட்ட இலக்கியமல்ல என்பதை நினைவூட்டுகிறது.

‘சாகித்திய ரத்னா’: ஒரு விருதைத் தாண்டிய பொருள்

2026ஆம் ஆண்டின் ‘சாகித்திய ரத்னா’ விருது சோ. பத்மநாதன் அவர்களுக்கு வழங்கப்பட்டிருப்பது, அவரது நீண்ட இலக்கியப் பயணத்தின் ஒரு முக்கியமான அங்கீகாரம்.விருதுகள் ஒரு படைப்பாளியை உருவாக்குவதில்லை. ஆனால் சில வேளைகளில் அவை ஒரு படைப்பாளியின் பங்களிப்பை சமூகத்தின் கூட்டு நினைவில் நிலைநிறுத்துகின்றன. சோ. பத்மநாதனுக்குக் கிடைத்திருக்கும் இந்த விருதின் முக்கியத்துவம் அங்கேதான் உள்ளது.

அது அவரது கடந்த காலத்தை மட்டும் கௌரவிப்பதல்ல. கவிதை இன்னும் முக்கியமானது என்றும், மொழிபெயர்ப்பு இன்னும் அவசியமானது என்றும், ஒரு மொழி மற்றொரு மொழியுடன் உரையாடும்போது அதன் வளம் குறைவதில்லை  மாறாக அதிகரிக்கிறது என்றும் அது நமக்கு நினைவூட்டுகிறது.

சோ. பத்மநாதன் அவர்களின்  இலக்கிய வாழ்க்கையை ஒரே ஒரு சொல்லுக்குள் அடக்க முடியாது. அவர் கவிஞர் ;  மனித அனுபவத்திற்கு மொழி கொடுத்துள்ளார். அவர் மொழிபெயர்ப்பாளர் ; பல உலகங்களின் குரல்களைத் தமிழில் கேட்கச் செய்துள்ளார். அவர் ஆசிரியர்; அறிவையும் மொழியையும் தலைமுறைகளுக்குக் கடத்தியுள்ளார். அவர் இலக்கியப் பாலம் ; ஏனெனில் தமிழையும் பிறமொழிகளையும் ஒன்றுக்கொன்று அறிமுகப்படுத்தியுள்ளார்.

அவரது படைப்புப் பயணத்தை நோக்கும்போது, ஒரு முக்கியமான உண்மை புலப்படுகிறது; இலக்கியம் என்பது ஒரு மொழியின் எல்லைக்குள் அடைக்கப்பட்ட சொற்களின் தொகுப்பு அல்ல; அது மனிதர்களுக்கிடையே உருவாகும் உரையாடல். அந்த உரையாடலை அரை நூற்றாண்டுக்கும் மேலாகத் தொடர்ந்து பேணிய ஒருவராக சோ. பத்மநாதன் திகழ்கிறார்.

யாழ்ப்பாண மண்ணில் தொடங்கிய அவரது பயணம் ஆப்பிரிக்கக் கவிதையையும், தென்னாசியக் கவிதையையும், தென்னிலங்கைக் கவிதையையும் சந்தித்தது. தமிழ் கவிதையை மலையாளத்திற்கும் சிங்களத்திற்கும் அழைத்துச் சென்றது. தமிழிலிருந்து ஆங்கிலத்திற்கும் பயணித்தது. ஆசிரியர் அறையிலிருந்து கவியரங்கிற்கும், கவிதையிலிருந்து மொழிபெயர்ப்பிற்கும், அங்கிருந்து உலக இலக்கியத்திற்கும் அது விரிந்தது.

அதனால், 2026ஆம் ஆண்டின் ‘சாகித்திய ரத்னா’ சோ. பத்மநாதன் அவர்களுக்கு வழங்கப்பட்ட விருது மட்டுமல்ல; சொல்லுக்கும் உலகுக்கும் இடையில் அவர் பல ஆண்டுகளாக அமைத்து வந்த பாலத்திற்குக் கிடைத்த ஒரு மகுடம் என்று கூறலாம். 

- 4தமிழ்மீடியாவிற்காக:  மலைநாடான்