'பக்தியின் வாசலில் ஒரு தெய்வத்தின் கதை' - விநாயகர் சதுர்த்தி -

அதிகாலை இன்னும் முழுமையாக விழித்திருக்கவில்லை. வீட்டு வாசலில் தெளித்த நீரின் ஈரம் காயவில்லை. அதன் மீது வெள்ளைப் பொடியால் வரையப்பட்ட கோலத்தின் நடுவே, மஞ்சளின் மெல்லிய மணமும், பூக்களின் வாசமும் கலந்திருக்கின்றன. ஒரு சிறிய மண்பிள்ளையார் அருகே விளக்கொன்று எரிகிறது. சமையலறையிலிருந்து வரும் கொழுக்கட்டையின் மணம், பூஜையறையில் ஒலிக்கும் மணியோசை, குழந்தைகளின் குதூகலம் இவை அனைத்தும் சேர்ந்து அந்த வீட்டை ஒரு சிறிய ஆலயமாக்கிவிடுகின்றன. அங்கே விநாயகர் ஒரு கடவுள் மட்டுமல்ல. அவர் வீட்டின் மூத்த பிள்ளை.

அவரிடம் வேண்டிக் கொள்வதற்கு முன்பாகவே அவரிடம் மனதை ஒப்படைத்துவிடும் ஒரு நெருக்கம் இருக்கிறது. “பிள்ளையாரே, காரியம் நல்லபடியாக நடக்க வேண்டும்” என்று சொல்லும் அந்த எளிய வாக்கியத்துக்குள், தலைமுறைகளின் நம்பிக்கையும், வாழ்க்கையின் நிச்சயமின்மையும், மனிதனின் சிறிய அச்சங்களும் அடங்கியிருக்கின்றன. ஆனால் இந்த அமைதியான குடும்ப வழிபாட்டிலிருந்து வெளியே வந்ததும், விநாயகர் வேறொரு உலகத்துக்குள் நுழைகிறார்.

தெருக்கள் அவரை வரவேற்கின்றன.

பந்தல்கள் எழுகின்றன. ஒலிபெருக்கிகள் முழங்குகின்றன. ஆயிரக்கணக்கான மக்கள் கூடுகின்றனர். ஊர்வலங்கள் நகர்கின்றன. கொடிகள் பறக்கின்றன. மேடைகள் அமைக்கப்படுகின்றன. இங்கே விநாயகர் வெறும் வழிபாட்டின் உருவமாக இல்லை. அவர் பொது வெளியில் தோன்றும் ஒரு குறியீடாக மாறுகிறார். அந்த மாற்றத்தில்தான் விநாயகர் சதுர்த்தியின் வரலாற்றில் ஒரு சுவாரஸ்யமான திருப்பம் தொடங்குகிறது.

களிமண்ணில் ஒரு பிரபஞ்சம்

விநாயகரின் உருவமே ஒரு தத்துவப் பாடம். மனித உடல். யானைத் தலை. பெருவயிறு. சிறிய கண்கள். பெரிய காதுகள். ஒரு தந்தம். அருகில் ஒரு எலி. முரண்பாடுகளின் இந்தச் சேர்க்கையே விநாயகர்.

அதிகாரத்தைக் குறிக்கும் யானைத் தலை; எளிமையைக் குறிக்கும் சிறிய வாகனம். பெரிதாகக் கேட்கும் காதுகள்; சிறியதாகக் காணும் கண்கள். உலகத்தை விழுங்கும் அளவு பெருவயிறு; அதே நேரத்தில் தன்னைச் சுருக்கிக்கொள்ளும் பணிவு. 

விநாயகரின் உருவத்தைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும்போது, ஒரு கேள்வி எழுகிறது. அறிவு என்பது எல்லாவற்றையும் அறிந்திருப்பதா, அல்லது எதைப் புறக்கணிக்க வேண்டும் என்பதை அறிந்திருப்பதா? அதனால் விநாயகர் வழிபாடு என்பது தடைகளை அகற்ற வேண்டும் என்ற வேண்டுகோள் மட்டுமல்ல; தடைகளை எதிர்கொள்ளும் அறிவை நமக்குள் உருவாக்கிக் கொள்வதற்கான ஒரு ஆன்மீகப் பயிற்சியும் ஆகும்.

வீட்டுப் பிள்ளையார் தெருவுக்கு வந்தபோது...

தமிழகத்திலும் இலங்கையிலும் பல குடும்பங்களின் நினைவில் விநாயகர் இன்னும் ஒரு வீட்டுத் தெய்வமாகவே வாழ்கிறார். மஞ்சள் பிள்ளையார், மண் பிள்ளையார், சிறிய வெள்ளிக் குடுவையின் அருகில் அமர்ந்திருக்கும் பிள்ளையார். ஒரு தேங்காய், சில வாழைப்பழங்கள், அருகம்புல், எருக்கம்பூ, கொழுக்கட்டை, இவ்வளவுதான் சில நேரங்களில் அவரது வழிபாட்டிற்குத்  தேவையானவை. அந்த உலகத்தில் அரசியல் இல்லை. போட்டி இல்லை. ஆடம்பரம் இல்லை.

மனிதன் தன் சிறிய துயரங்களுடன் தெய்வத்தின் முன் அமர்கிறான். மகளின் திருமணம், மகனின் படிப்பு, புதிய வீடு, புதிய தொழில், நோயுற்ற உறவினர்,வாழ்க்கையின் அன்றாடச் சுமைகளை அவன் பிள்ளையாரிடம் வைக்கிறான். அந்தக் கணத்தில் தெய்வமும் மனிதனும் இடையில் இருக்கும் தூரம் குறைகிறது. பாரமும் குறைந்தது.  

ஒரு கட்டத்தில் இந்த வீட்டின் பிள்ளையார் தெருவுக்கு வந்தார். அவரைச் சுற்றி நூறு பேர் கூடியார்கள். பின்னர் ஆயிரம் பேர்.அதற்குப் பின்னர் ஒரு சமூகமே. இங்கேதான் ஆன்மீக அனுபவம் சமூக அனுபவமாக மாறுகிறது. அதுவே பின்னர் அரசியல் அர்த்தங்களையும் பெறுகிறது.

திலகர் கண்ட விநாயகர்

இந்திய வரலாற்றில் விநாயகர் சதுர்த்தியின் பொது வடிவம் பற்றி பேசும்போது பால கங்காதர திலகரைத் தவிர்க்க முடியாது. ஆனால் வரலாற்றை ஒரு எளிய கதையாகச் சொல்லிவிடுவது ஆபத்தானது.

பொது விநாயகர் விழாவை திலகரே பூஜ்ஜியத்திலிருந்து உருவாக்கினார் என்று கூறுவது வரலாற்றின் முழுப் படத்தைச் சொல்லாது. மகாராஷ்டிரத்தில் திலகருக்கு முன்னரே சில சமூகத் தலைவர்களும் உள்ளூர் அமைப்புகளும் பொது விநாயகர் விழாக்களை நடத்தி வந்தனர். குறிப்பாக பாவ் ரங்காரி போன்றவர்களின் பங்களிப்பு குறிப்பிடத்தக்கது.
திலகரின் தனித்துவம் வேறொன்றில் இருந்தது.

அவர் அந்தச் சிதறியிருந்த மக்கள் வழிபாட்டு வடிவத்தைக் பெரிய சமூக மற்றும் அரசியல் இயக்கத்திற்கான ஒரு பொது மேடையாக விரிவுபடுத்தினார். பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் இறுதியில், பிரிட்டிஷ் ஆட்சியின் கீழ் அரசியல் கூட்டங்கள் பல்வேறு கட்டுப்பாடுகளுக்கு உட்பட்டிருந்த சூழலில், மதவிழா என்பது மக்கள் பெருமளவில் கூடக்கூடிய ஒரு இயல்பான வெளி. 

விநாயகர் சதுர்த்தி அந்த வாய்ப்பை வழங்கியது. விநாயகர் விழா பந்தல்கள் அரசியல் உரைகளைக் கேட்டன. 
ஊர்வலங்கள் மக்கள் சக்தியை வெளிப்படுத்தின. பாடல்கள் தேசிய உணர்வைத் தூண்டின. நாடகங்களும் உரைகளும் சமூக விழிப்புணர்வை வளர்த்தன. இவ்வாறு ஒரு தெய்வத்தின் திருவிழா, ஒரு காலகட்டத்தில் தேசிய உணர்வைத் திரட்டும் கருவியாகவும் செயல்பட்டது. இது இந்திய தேசிய இயக்க வரலாற்றின் சிக்கலான, ஆனால் தவிர்க்க முடியாத ஒரு அத்தியாயம்.

பக்தி அரசியலாகும் தருணம்

இங்கேதான் நம்முடைய சிந்தனை சற்று நின்று பார்க்க வேண்டும். ஒரு மதச் சின்னம் மக்களை ஒன்றிணைக்கப் பயன்படுத்தப்படும்போது அது சமூக ஆற்றலாகிறது. ஆனால் அதே சின்னம் “நாம்” என்பதையும் “அவர்கள்” என்பதையும் உருவாக்கத் தொடங்கும்போது?

அங்கேதான் பக்தியின் எல்லை முடிந்து அரசியலின் எல்லை தொடங்குகிறது.வரலாற்றில் பல மதச் சின்னங்கள் இதே பாதையைச் சந்தித்திருக்கின்றன. ஒரு சமூகம் தன் அடையாளத்தைப் பாதுகாத்துக்கொள்ள ஒரு சின்னத்தைத் தழுவுகிறது.அது பெருமையை உருவாக்குகிறது.பெருமை ஒற்றுமையை உருவாக்குகிறது. ஆனால் சில சமயங்களில் அந்த ஒற்றுமை, மற்றவரை விலக்குவதன் மூலம் தன்னை வரையறுக்கத் தொடங்குகிறது. அதுதான் அபாயம்.

ஒரு தெய்வம் மக்களை இணைக்கும் பாலமாக இருக்க வேண்டுமே தவிர, மக்களைப் பிரிக்கும் எல்லைக்கல்லாக மாறக்கூடாது. விநாயகரின் ஆன்மீகப் பொருளோ இதற்கு முற்றிலும் எதிரானது. அவர் தடைகளை அகற்றுபவர்.
எனவே அவருடைய பெயரில் எழுப்பப்படும் எந்தச் சுவரும் அவருடைய அடையாளத்துக்கே முரணானதாகிவிடுகிறது.

இன்று விநாயகர் யாருடையவர்?

இந்தக் கேள்வி எளிதானதல்ல.ஒருவருக்கு அவர் குடும்ப தெய்வம்.மற்றொருவருக்கு அவர் கல்வியின் தொடக்கம். 
இன்னொருவருக்கு தொழிலின் வெற்றி. ஒரு கலைஞனுக்கு அவர் வடிவத்தின் அழகு. ஒரு குழந்தைக்கு அவர் கொழுக்கட்டைக்காகக் காத்திருக்கும் அன்பான பிள்ளையார். ஒரு சமூகத்துக்கு அவர் பண்பாட்டு அடையாளம். 
ஒரு அரசியல்வாதிக்கு அவர் மக்கள் திரளின் சின்னம்.

ஆனால் தெய்வத்தை அரசியல் சின்னமாகப் பயன்படுத்தத் தொடங்கும் போது, அந்தத் தெய்வத்தின் பரப்பு சுருங்கிவிடும். விநாயகர் எந்த ஒரு கட்சிக்கும் சொந்தமானவர் அல்ல. எந்த ஒரு அரசியல் கொள்கைக்கும் சொந்தமானவர் அல்ல. எந்த ஒரு சமூகத்தின் எல்லைக்குள்ளும் அடைக்கப்பட முடியாதவர். அவருடைய மிகப் பெரிய அடையாளம் தடைகளை அகற்றுபவர் என்பதே.

அந்தத் தடைகள் மதத்திற்கிடையிலானதாக இருக்கலாம். சாதிக்கிடையிலானதாக இருக்கலாம். செல்வந்தருக்கும் ஏழைக்கும் இடையிலானதாக இருக்கலாம். மனிதனுக்கும் மனிதனுக்கும் இடையிலானதாக இருக்கலாம். அரசியல் தவறல்ல; அரசியலாக்குதல்தான் கேள்வி

மதமும் அரசியலும் முற்றிலும் பிரிந்த உலகங்கள் என்று கூறுவது வரலாற்றை மறுப்பதாகிவிடும்.மனிதனின் நம்பிக்கைகள் அவனுடைய சமூக வாழ்விலிருந்து பிரிந்து நிற்பதில்லை. அவன் எதை வணங்குகிறான் என்பது, அவன் எவ்வாறு வாழ்கிறான் என்பதோடும் தொடர்புடையது. ஆகவே மதம் சமூகத்துக்குள் வருவது இயல்பு.
ஆனால் மதச் சின்னம் அதிகாரத்தைப் பெறுவதற்கான ஆயுதமாக மாறும் தருணத்தில் கேள்விகள் எழ வேண்டும்.

பக்தி மனிதனைத் தாழ்மையாக்குகிறதா? அல்லது அவனைத் தன் குழுவின் மேன்மையில் மயக்குகிறதா?. விழா அண்டை வீட்டாரை நெருக்கமாக்குகிறதா? அல்லது வேறுபட்டவரை அந்நியமாக்குகிறதா?. பந்தல் அனைவருக்கும் திறந்திருக்கிறதா? அல்லது ஒரு அடையாளத்தை மட்டும் பெரிதாக்குகிறதா?. இந்தக் கேள்விகளுக்கான பதில்களில்தான் ஒரு விழாவின் ஆன்மா இருக்கிறது.

மண்ணில் உருவாகி, மண்ணுக்கே திரும்புதல். விநாயகர் சதுர்த்தியின் மிக அழகான தருணம் ஒருவேளை விழாவின் தொடக்கம் அல்ல. அதன் முடிவாக இருக்கலாம். சில நாட்கள் பூஜிக்கப்பட்ட சிலை, ஒரு நாள் ஊர்வலமாக எடுத்துச் செல்லப்படுகிறது. மக்கள் பின்தொடர்கிறார்கள். இசை முழங்குகிறது. பின்னர் நீரில் ஒரு கணம். சிலை மெதுவாகக் கரைகிறது.

நேற்று வரை தெய்வமாக நின்ற உருவம், இன்று மீண்டும் மண்ணாகிறது. இந்தக் காட்சியில் ஒரு ஆழமான உபநிஷதச் சிந்தனை ஒளிந்திருக்கிறது. வடிவம் நிலையற்றது. நாம் உருவாக்குகிறோம். வணங்குகிறோம். 
பற்றிக் கொள்கிறோம்.பின்னர் விட வேண்டும்.

மனித வாழ்க்கையும் அப்படித்தானே?

குழந்தைப் பருவம் கரைகிறது. இளமை கரைகிறது.அதிகாரம் கரைகிறது. புகழ் கரைகிறது. உடலும் ஒருநாள் கரைகிறது. மீதமிருப்பது நாம் பிறருக்குள் விட்டுச் சென்ற நினைவுகளும் நன்மைகளும்தான்.

விநாயகரின் விசர்ஜனம் எனும் கரைத்தல் என்பது வெறும் சிலை கரைதல் அல்ல. பற்றின்மைக்கான ஒரு சிறிய ஆன்மீகப் பாடம்.

ஆனால் அந்த நீர்?

இங்கே நவீன காலத்தின் ஒரு முரண்பாடு நம்மை எதிர்கொள்கிறது. மண்ணால் உருவாக்கப்பட்ட தெய்வத்தை நீரில் கரைக்கிறோம். ஆனால் நீரையே மாசுபடுத்துகிறோம் என்றால்? இயற்கை நமக்கு அளித்த பஞ்சபூதங்களில் ஒன்றை வழிபடுகிறோம்; அதே இயற்கையின் உடலைக் காயப்படுத்துகிறோம் என்றால்? 

விநாயகர் மண்ணிலிருந்து வந்தவர். அவரை மீண்டும் மண்ணோடு சேர்ப்பதே தத்துவத்தின் இயல்பு. ஆனால் செயற்கை வேதிப்பொருட்களாலும் நச்சு வண்ணங்களாலும் உருவாக்கப்பட்ட சிலைகள் அந்த இயற்கைச் சுழற்சியை முறித்துவிடுகின்றன. அதனால் சுற்றுச்சூழலுக்கு ஏற்ற மண் விநாயகர் என்பது வெறும் “புதிய நாகரிக” யோசனை அல்ல. அது பழைய தத்துவத்தை மீண்டும் நினைவுபடுத்தும் ஒரு வழி.

மண்ணிலிருந்து வந்ததை மண்ணுக்கே திருப்பிக் கொடுப்பது. அதுவே இயற்கையோடு சமாதானம் செய்து கொள்வதற்கான வழி. 

பந்தலுக்கு வெளியே நிற்கும் விநாயகர்

ஒவ்வொரு ஆண்டும் நாம் பிரம்மாண்டமான பந்தல்களை அமைக்கிறோம். ஆனால் அந்தப் பந்தலுக்கு வெளியே இன்னும் சில மனிதர்கள் நிற்கிறார்கள். பசியுடன் நிற்கும் மனிதன். தனிமையில் நிற்கும் முதியவர். வாய்ப்புக்காகக் காத்திருக்கும் இளைஞன். கல்வி கிடைக்காமல் தவிக்கும் குழந்தை. சமூகத்தின் விளிம்பில் தள்ளப்பட்ட மனிதன்.

அவர்களிடம் நாம் சென்று நின்றால்? அவர்களின் தடையை அகற்ற முயன்றால்? அந்த நாள்தான் விநாயகர் உண்மையாக நம்முடைய வாழ்க்கைக்குள் வந்த நாள். ஒரு சிலைக்கு ஆயிரம் விளக்குகளை ஏற்றுவது பக்தி. ஒரு மனிதனின் இருளில் ஒரு விளக்கை ஏற்றுவது அதைவிடப் பெரிய பக்தி.

ஒரு சிலைக்கு ஆயிரம் மலர்களைச் சாத்துவது வழிபாடு. வாடிவரும் ஒரு மனிதனின் வாழ்க்கையில் ஒரு மலரை மலரச் செய்வது அதைவிடப் பெரிய வழிபாடு.

விநாயகரின் உண்மையான அரசியல்

அரசியல் என்ற சொல்லுக்கு நாம் பல நேரங்களில் அதிகாரம், தேர்தல், கட்சி, பதவி, வாக்கு என்ற அர்த்தங்களையே கொடுக்கிறோம். ஆனால் அரசியல் என்றால் அடிப்படையில் மனிதர்கள் ஒன்றாக வாழும் முறை.
அந்த அர்த்தத்தில் பார்த்தால், விநாயகரின் மிகப் பெரிய அரசியல் மிகவும் எளிமையானது. பிரிவுகளை அகற்றுவது.
தடைகளை அகற்றுவது. அகந்தையை அகற்றுவது. பயத்தை அகற்றுவது.அறியாமையை அகற்றுவது.
அந்நியப்படுத்தலை அகற்றுவது.ஒருவரை ஒருவர் கேட்கக் கற்றுக்கொள்வது.ஒருவருக்கொருவர் இடம் கொடுப்பது.

ஒரு மனிதனை இன்னொரு மனிதனுக்கு எதிராக நிறுத்தாமல், ஒரு சமூகத்தை மற்றொரு சமூகத்துக்கு எதிராக நிறுத்தாமல், எல்லோருக்கும் இடமளிக்கும் ஒரு பொது வெளி உருவாக்குவது. இதுவே விநாயகரின் அரசியல் என்றால், அது எந்தக் கட்சிக் கொடியையும் விடப் பெரியது.

விநாயகர் சதுர்த்தி ஒவ்வொரு ஆண்டும் நமக்கு ஒரு விநோதமான கண்ணாடியைக் காட்டுகிறது. அந்தக் கண்ணாடியில் நாம் விநாயகரைப் பார்க்கிறோம். ஆனால் உண்மையில் நம்மையே பார்க்கிறோம். நமது பக்தியை. நமது ஆசைகளை. நமது அச்சங்களை. நமது சமூகத்தை. நமது அரசியலை. நமது முரண்பாடுகளை. நமது சுற்றுச்சூழல் உணர்வை. நமது மனிதநேயத்தை.

மண்ணால் செய்யப்பட்ட ஒரு சிறிய உருவம் நமக்குக் கற்பிக்கும் பாடம் மிகப் பெரியது உருவத்தைவிட உள்ளம் பெரியதாக இருக்க வேண்டும். பக்தியைவிட மனிதநேயம் சிறியதாகிவிடக் கூடாது. அடையாளத்தைவிட அன்பு பெரிதாக இருக்க வேண்டும். 

விநாயகர் சதுர்த்தி முடிந்து, சிலை கடலில் கரைந்து போகலாம். பந்தல்கள் அகற்றப்படலாம். விளக்குகள் அணைக்கப்படலாம். ஊர்வலத்தின் சத்தம் அடங்கிவிடலாம். ஆனால் அந்த நாளில் நம் உள்ளத்தில் ஒரு கேள்வி மட்டும் மீதமிருக்க வேண்டும். 

“நான் வழிபட்ட விநாயகர் என் வாழ்க்கையில் எந்தத் தடையை அகற்றினார்?”

அதற்கு நாம் சொல்லும் பதில், ஒருவேளை, என் வீட்டின் தடையை அல்ல. என் மனத்தின் தடையை. என்று இருந்தால் அன்றுதான் விநாயகர் சதுர்த்தி ஒரு விழாவாக இல்லாமல், ஒரு ஆன்மீக அனுபவமாக மாறுகிறது. அந்த அனுபவம் மனிதனை மனிதனோடு இணைத்தால், அந்த இணைப்பு சமூகமாக மாறுகிறது.

அந்த சமூகத்தில் பிறரை விலக்காமல் அனைவருக்கும் இடமிருந்தால், அதுவே ஒரு உயர்ந்த அரசியலாகிறது. மண்ணில் பிறந்த விநாயகர், மனங்களில் வாழ்ந்து, மீண்டும் மண்ணுக்குத் திரும்புகிறார். ஆனால் அவர் திரும்பிச் செல்லும் முன் நம்மிடம் விட்டுச் செல்லும் செய்தி ஒன்றே. 

தடைகளை அகற்றுங்கள் முதலில் உங்களுக்குள். அதற்குப் பிறகு, உங்களைச் சுற்றியிருப்பவர்களின் வாழ்க்கையிலிருந்து. அதுவே விநாயகரின் அருள். அதுவே அவரது ஆன்மீகம். அதுவே அவருடைய மிக அழகான அரசியலும்.