ஆடிப்பூரத்தில் அன்பே அன்னையாக..

தமிழ் மாதங்களில் ஆடி என்பது தனக்கென்று ஓர் ஆன்மிக மணம் கொண்ட மாதம். அம்மன் கோயில்களில் ஒலிக்கும் மணியோசை, வீதியெங்கும் மணக்கும் வேப்பிலையின் வாசனை, வாசலில் விரியும் கோலங்கள், மஞ்சள்–குங்குமத்தின் மங்கல நிறம், பெண்களின் வளையல் ஓசை—இவை அனைத்தும் சேர்ந்து ஆடி மாதத்திற்கு ஒரு தனித்த ஆன்மிகப் பரிமாணத்தை அளிக்கின்றன.

அந்த ஆடி மாதத்தின் பூர நட்சத்திரம் ஆடிப்பூரம்.

ஒருபுறம், வைணவ உலகம் இதனை ஆண்டாள் நாச்சியாரின் அவதாரத் திருநாளாக கொண்டாடுகிறது. மறுபுறம், சைவ–சாக்த மரபில் அம்பிகையைத் தாயாகப் போற்றி, வளைகாப்பு உள்ளிட்ட மங்கலச் சடங்குகளுடன் கொண்டாடும் சிறப்பும் பல திருக்கோயில்களில் காணப்படுகிறது. ஆடி மாதத்தில் வரும் பூரம் ஆண்டாளின் அவதாரத்தால் தனிச்சிறப்பு பெற்றதாக மரபு கூறுகிறது. ஆகவே ஆடிப்பூரம் என்பது ஒரு நட்சத்திர நாள் மட்டுமல்ல.

பெண்ணின் பக்தி இறைமையாக உயர்ந்த நாள்; தாய்மையின் சக்தி தெய்வமாகப் போற்றப்படும் நாள்;
அன்பு அர்ப்பணிப்பாக மலரும் நாள்.

சூடிக்கொடுத்த சுடர்க்கொடி – ஆண்டாள்

ஸ்ரீவில்லிபுத்தூரின் திருத்துழாய் வனத்தில் பெரியாழ்வார் கண்டெடுத்த குழந்தை கோதை. கண்ணனைத் தன் உள்ளத்தின் தலைவனாகக் கொண்டு வளர்ந்தாள். இறைவனுக்குச் சூட்ட வேண்டிய மாலையை முதலில் தானே சூடிப் பார்த்தாள். பின்னர் அந்த மாலையையே பெருமாளுக்குச் சாற்றினார். அதனால் அவள், “சூடிக்கொடுத்த சுடர்க்கொடி” என்று போற்றப்பட்டாள்.

பக்தியின் இலக்கணம் என்ன?. இறைவனுக்கு மலர் கொடுப்பதா?, இல்லை. தன்னையே மலராகக்  கொடுப்பது! ஆண்டாள் அதைத்தான் செய்தாள். அவளுடைய திருப்பாவை முப்பது பாசுரங்களாகவும், நாச்சியார் திருமொழி 143 பாசுரங்களாகவும் வைணவ இலக்கியத்தில் ஒளிர்கின்றன. ஆண்டாள் பன்னிரு ஆழ்வார்களில் ஒரே பெண் ஆழ்வாராகப் போற்றப்படுகிறார்.

“மார்கழித் திங்கள்…” – ஒரு பெண்ணின் பக்தி உலகின் பக்தியானது

ஆண்டாள் அருளிய திருப்பாவையின் முதல் வரிகளே தமிழ் பக்தி இலக்கியத்தின் அழியாத மணிமுத்துகள்:

“மார்கழித் திங்கள் மதிநிறைந்த நன்னாளால்
நீராடப் போதுவீர் போதுமினோ நேரிழையீர்…”

மார்கழியில் பாடப்படும் திருப்பாவை, ஆடிப்பூரத்தில் பிறந்த ஆண்டாளின் ஆன்மிகப் பெருமையை நமக்கு நினைவூட்டுகிறது. ஆண்டாளின் பக்தியில் தனிமனித ஆசை இல்லை; அது உலக நலனாக விரிவடைகிறது.அவள் விரும்பிய கண்ணன் தனக்காக மட்டும் அல்ல, உலகம் முழுவதற்குமான அருள் வடிவம். அதனால்தான் அவள் பாடலில் மழை வேண்டும்; வளம் வேண்டும்; பசுக்கள் பெருக வேண்டும்; மக்கள் நலமாக வாழ வேண்டும்.

பக்தி தன்னிடமிருந்து தொடங்கி, உலகத்திடம் முடிவடைய வேண்டும் என்பதற்கு ஆண்டாள் ஓர் அழகிய இலக்கியச் சான்று. காதலாகத் தொடங்கி, கல்யாணமாக நிறைவுற்ற பக்தி. ஆண்டாளின் பக்தி வெறும் வழிபாடு அல்ல. அது நாயகி நாயகன் பாவத்தில் மலர்ந்த பரம அன்பு.

திருமாலைத் தன் மணாளனாகக் கொண்ட ஆண்டாள், நாச்சியார் திருமொழியில் தன் உள்ளத்தின் ஏக்கத்தைப் பாடுகிறாள்.

“வாரணம் ஆயிரம் சூழ வலம் செய்து
நாரண நம்பி நடக்கின்றான் என்றெதிர்…”

என்று தொடங்கும் வாரணமாயிரம், ஆண்டாள் கண்ட தெய்வீகத் திருமணக் கனவைச் சித்தரிக்கிறது.

இன்றும் வைணவத் திருமணங்களில் வாரணமாயிரம் முக்கிய இடம் பெறுவது, ஆண்டாளின் பக்தி தமிழ் சமூக வாழ்வோடும் எவ்வளவு ஆழமாக இணைந்திருக்கிறது என்பதைக் காட்டுகிறது. இங்கே திருமணம் என்பது வெறும் மானுட நிகழ்வு அல்ல. ஆன்மா இறைவனை அடையும் பேரிணைவு. 

சைவ மரபில் ஆடிப்பூரம்

ஆடிப்பூரத்தை ஆண்டாளோடு மட்டும் இணைத்துப் பார்க்க முடியாது. தமிழகத்திலும், ஈழத்திலும்,  பல அம்மன் திருக்கோயில்களில் ஆடிப்பூரம் சக்தி வழிபாட்டின் மங்கலத் திருநாளாகவும் சிறப்பிக்கப்படுகிறது.

அம்மனுக்கு வளையல்கள் சாற்றுதல், மஞ்சள் குங்குமம் அணிவித்தல், சிறப்பு அலங்காரம் செய்தல், பெண்கள் வளையல் அணிந்து வழிபடுதல் போன்ற வழக்கங்கள் பல ஆலயங்களில் காணப்படுகின்றன. இது பெண்மையின் மங்களம், தாய்மை, வளம், குடும்ப நலம் ஆகியவற்றைத் தெய்வீக அருளோடு இணைக்கும் வழிபாட்டு மரபாக விளங்குகிறது.

அம்மன் என்பது இங்கு வெறும் கோயில் மூர்த்தி அல்ல.

அவள் இல்லத்தின் விளக்கு.
அவள் குடும்பத்தின் காவல்.
அவள் உயிர்களின் தாய்.
அவள் சக்தியின் உருவகம்.

அதனால் ஆடிப்பூரத்தில் அம்மனுக்கு வளையல் சாற்றுவது ஒரு சடங்காக மட்டும் இல்லாமல், “அன்னை! எங்கள் இல்லங்களிலும் மங்கலம் நிலைக்கட்டும்” என்ற பிரார்த்தனையாக மாறுகிறது.

“அன்னையே!” என்று அழைக்கும் தமிழ் பக்தி

சைவ சமயத்தின் பக்தி இலக்கியம் இறைவனைத் தந்தையாகவும், தோழனாகவும், காதலனாகவும் மட்டுமல்ல, தாயாகவும் கண்டது. மாணிக்கவாசகரின் திருவெம்பாவை இதற்குச் சிறந்த இலக்கியச் சான்று.

மார்கழிப் பாவை நோன்பின் பின்னணியில் அமைந்த திருவெம்பாவையின் இருபது பாடல்களும் சிவபெருமானைப் போற்றுகின்றன. இளம்பெண்கள் ஒருவரையொருவர் எழுப்பி, சிவபெருமானின் திருநாமத்தைப் பாடிச் செல்லும் பாவை மரபு இதில் அழகாகப் பிரதிபலிக்கிறது.

அதன் தொடக்கமே:

“ஆதியும் அந்தமும் இல்லா அரும்பெருஞ்சோதியை
யாம் பாடக் கேட்டேயும்…”

என்று பரம்பொருளின் எல்லையற்ற ஒளியை நோக்கிச் செல்கிறது.

ஆண்டாளின் கண்ணனும், மாணிக்கவாசகரின் சிவனும் வழிபாட்டு மரபில் வேறுபட்ட பெயர்களாகத் தோன்றினாலும், தமிழ் பக்தி இலக்கியத்தின் உள்ளார்ந்த செய்தி ஒன்றே:

இறைவனை முழுமையாகச் சரணடைவது என்பதே சைவமும் வைணவமும் காட்டும் ஒரே ஆன்மிகப் பாதை.  சைவம் சிவனைப் பரம்பொருளாகப் போற்றுகிறது. வைணவம் திருமாலைப் பரம்பொருளாகப் போற்றுகிறது.ஆனால் தமிழ் பக்தி இலக்கியத்தின் இதயத்தில் ஒலிக்கும் ஒரு பொதுவான குரல் உண்டு:

அன்பு.

ஆண்டாள் சொன்ன அன்பு - “எம்பெருமானை அடைய வேண்டும்” என்ற ஏக்கம். மாணிக்கவாசகர் சொன்ன அன்பு- “சிவனடியாராக வேண்டும்” என்ற உருக்கம். இரண்டிலும் அகந்தை கரைகிறது; அர்ப்பணிப்பு பிறக்கிறது.

அதனால் ஆடிப்பூரத்தை சமயப் பிரிவுகளின் எல்லைகளுக்குள் அடைத்துவிடாமல், தமிழ் பக்தியின் பெண்ணியப் பெருமையையும், தாய்மையின் தெய்வீகத்தையும் கொண்டாடும் நாளாகவும் காணலாம்.

வளையல் – ஒரு மங்கலச் சின்னம்

ஆடிப்பூரத்தில் அம்மனுக்கு வளையல் சாற்றும் மரபு தனிச்சிறப்பு வாய்ந்தது. வளையலின் வட்டம் முடிவில்லாதது.அது போலவே, அருள் முடிவில்லாததாக இருக்கட்டும்; குடும்ப மங்கலம் தொடரட்டும்; வாழ்வின் வளம் பெருகட்டும். என்று மக்கள் மனம் பிரார்த்திக்கிறது.

திருமணமான பெண்கள் மஞ்சள், குங்குமம், வளையல் போன்ற மங்கலப் பொருட்களுடன் அம்மனை வழிபடுவதும், குழந்தைப்பேறு வேண்டுவோர் அன்னையின் அருளை நாடுவதும் நாட்டுப்புற மற்றும் ஆலய மரபுகளில் நிலவுகின்றன. இவை ஆன்மிக நம்பிக்கைகள்; அவற்றை உறுதியான மருத்துவ அல்லது அறிவியல் உத்தரவாதங்களாகக் கருதக் கூடாது.

ஆண்டாளின் பாதையில் ஒரு சிறிய பிரார்த்தனை

ஆடிப்பூர நாளில் ஆண்டாளை நினைக்கும் போது அவளுடைய இந்தப் பாசுர வரிகள் நம் உள்ளத்தில் ஒலிக்கட்டும்:“கோவிந்தா! உன்றன்னோடு உறவேல் நமக்கு இங்கு ஒழிக்க ஒழியாது…”இறைவனோடு ஏற்பட்ட உறவு ஒருபோதும் விலகாதிருக்க வேண்டும் என்ற ஆண்டாளின் பேராசை இது.

இது திருமணத்திற்கான வேண்டுதல் மட்டுமல்ல. இறைவனுக்கும் உயிருக்கும் இடையிலான உறவு என்றும் அறுந்துவிடக் கூடாது என்ற ஆன்மிகச் சரணாகதி.

ஆடிப்பூரம் தரும் ஐந்து ஆன்மிகப் பாடங்கள்

1. அன்பு

ஆண்டாளைப் போல இறைவனை நேசிக்கக் கற்றுக்கொள்வோம்.

2. அர்ப்பணிப்பு

சூடிக்கொடுத்த மாலையைப் போல, நம் வாழ்க்கையையே இறைவனுக்குச் சமர்ப்பிப்போம்.

3. தாய்மை

அம்மனை வழிபடுவது, தாய்மையின் கருணையையும் பாதுகாப்பையும் மதிப்பதாகும்.

4. மங்கலம்

வளையல், மஞ்சள், குங்குமம் ஆகியவை வெளிப்புறச் சின்னங்கள் மட்டுமல்ல; குடும்ப நலத்திற்கான நம் உள்ளார்ந்த பிரார்த்தனைகளின் வெளிப்பாடுகள்.

5. உலக நலம்

ஆண்டாள் போல, “எனக்கு மட்டும்” என்று வேண்டாமல், “எல்லோரும் நலமாக வாழ வேண்டும்” என்று வேண்டுவோம்.

ஆடிப்பூரத்தின் அருள் , ஒரு பெண்ணின் பக்தியில் பிறந்த புரட்சி. ஆண்டாள் வாழ்ந்த காலத்திலிருந்து இன்றுவரை நூற்றாண்டுகள் கடந்துவிட்டன. ஆனால் அவள் இன்னும் நம்முடன் பேசுகிறாள். திருப்பாவையின் ஒவ்வொரு பாசுரத்திலும். நாச்சியார் திருமொழியின் ஒவ்வொரு ஏக்கத்திலும். ஸ்ரீவில்லிபுத்தூரின் கோபுர  நிழலிலும். திருவரங்கத்தின் திருமண நினைவிலும். மார்கழி அதிகாலையின் பஜனை ஒலியிலும். ஆடிப்பூரத் திருவிழாவின் வளையல் ஓசையிலும். கோதை இன்னும் வாழ்கிறாள்.

அவள் வாழ்வது கல்லில் மட்டும் அல்ல. காதலில், பக்தியில், தமிழில், பெண்மையின் பெருமையில், இறைவனிடம் முழுமையாகச் சரணடையும் ஒவ்வொரு உள்ளத்திலும்.

ஆடிப்பூரம் நமக்கு ஒரு அழகிய ஆன்மிக உண்மையைச் சொல்கிறது

அன்பு இறைவனை நோக்கிச் சென்றால் அது பக்தியாகிறது; பக்தி தன்னை மறந்தால் அது சரணாகதியாகிறது;
சரணாகதி உலக நலனாக மலர்ந்தால் அது அருளாகிறது. ஆண்டாள் அந்த அருளின் சுடர்க்கொடி. அம்பிகை அந்த அருளின் அன்னைவடிவு. சிவனும் திருமாலும் அந்த அருளின் பரம்பொருள் வடிவங்கள்.

இந்த ஆடிப்பூரத்தில், ஆண்டாளின் பக்தி நம் உள்ளத்தில் மலரட்டும்; அம்பிகையின் அருள் நம் இல்லத்தில் நிலவட்டும்; சிவ நாராயண திருவருள் நம் வாழ்வில் நிறையட்டும்; தமிழின் பக்தி மணம் தலைமுறைகள் தோறும் பரவட்டும்.  “சூடிக்கொடுத்த சுடர்க்கொடி ஆண்டாள் திருவடிகளே சரணம்!” “அன்னை பராசக்தியின் திருவருளே துணை!”

- 4தமிழ்மீடியாவிற்காக : மாதுமை