ஒவ்வொரு ஆண்டும் பிப்ரவரி 4ம் திகதி, ஶ்ரீலங்கா, சுதந்திர தினத்தை கொண்டாடுகிறது. கொடிகள் ஏற்றப்படுகின்றன. அணிவகுப்புகள் நடக்கின்றன. தேசப்பற்று உரைகள் ஒலிக்கின்றன. ஆனால் அந்த மேடைகளிலிருந்து தொலைவில், இன்னும் சில தாய்மார்கள் சாலையோரத்தில் புகைப்படங்களைத் தாங்கி நிற்கிறார்கள். அவர்கள் கொண்டாடவில்லை. அவர்கள் காத்திருக்கிறார்கள். “எங்கே என் மகன் ?", " என் பிள்ளை எங்கே?”, எனும் கேள்விகளுக்கு இந்த நாடு இன்னும் பதில் தரவில்லை. இதுவே ஶ்ரீலங்காவின் உண்மையான அரசியல் முகம்.
காணாமல் ஆக்கப்பட்டோர்; ஒரு தேசத்தின் தீராத காயம். உள்நாட்டுப் போர் காலத்திலும் அதற்குப் பிந்தைய ஆண்டுகளிலும் ஆயிரக்கணக்கானோர் காணாமல் ஆக்கப்பட்டனர். கைது செய்யப்பட்டு திரும்பாத இளைஞர்கள், சரணடைந்த பிறகு தகவல் தெரியாத போராளிகள்,கடைசியாக இராணுவக் கட்டுப்பாட்டுப் பகுதிகளில் காணப்பட்ட பொதுமக்கள், இந்த குடும்பங்களின் துயரம் இன்னும் முடிவடையவில்லை.
ஆண்டுகள் கடக்கின்றன. அரசுகள் மாறுகின்றன.ஆணையங்கள் அமைக்கப்படுகின்றன. அறிக்கைகள் எழுதப்படுகின்றன. ஆனால் உண்மை வெளிவரவில்லை. சிறைப்பட்டவர்களுக்கு விடுதலையும் முடிவாகவில்லை. இது நிர்வாகத் தவறா? இல்லை. இது அரசியல் விருப்பமின்மை.
ஒரு நாடு தன் குடிமக்களின் உயிர் குறித்து பதில் சொல்ல முடியாவிட்டால், அந்த நாட்டின் சட்டம் மற்றும் நீதியின் அர்த்தமே என்ன?. காணாமல் ஆக்கப்பட்டோர் என்பது வெறும் மனித உரிமை விவகாரம் அல்ல — அது ஜனநாயகத்தின் அடிப்படைத் தேர்வு.
“போர் முடிந்தது” என்றால் நீதியும் முடிந்ததா?
2009இல் போர் முடிந்தது. ஆனால் அரசின் அணுகுமுறை என்ன? “முன்னேற வேண்டும், பழையதை மறக்க வேண்டும்” என்பது வசதியான சொல். நீதியில்லாத சமாதானம், வெறும் மௌன அச்சம் மட்டுமே. கணக்கெடுப்பு இல்லாமல், பொறுப்புக்கூறல் இல்லாமல், உண்மை வெளிப்படுத்தாமல் அமைதி பேசுவது , பாதிக்கப்பட்ட மக்களுக்கு இரண்டாவது தண்டனை.
காணாமல் போனோரின் தாய்மார்கள் வயதாகின்றனர். சிலர் இறக்கின்றனர். அவர்களுக்கு குறைந்தபட்சம் உண்மை கூட கிடைக்கவில்லை. ஒரு நாடு தன் மக்களின் கண்ணீரை இவ்வளவு எளிதாகப் புறக்கணிக்கலாமா? இன மத அரசியல் அரசியல்வாதிகளின் பழைய ஆயுதம்.
ஶ்ரீலங்காவின் அரசியல் வரலாற்றைப் பார்த்தால், ஒரு ஆபத்தான மாதிரி தெளிவாக தெரியும்.
பிரச்சினை வந்தால் → இனத்தை தூண்டு
தோல்வி வந்தால் → மதத்தை தூண்டு
வாக்கு வேண்டும் → பயத்தை தூண்டு
இது அரசியல் அல்ல. இது திட்டமிட்ட பிரிவினை.
1956 மொழிச் சட்டத்திலிருந்து தொடங்கி, தமிழ் – சிங்கள மோதல்கள், முஸ்லிம்களுக்கு எதிரான வெறுப்புச் சம்பவங்கள், மத அடிப்படையிலான தீவிரவாத குழுக்கள் , இவை அனைத்தும் ஒரே அரசியல் கலாசாரத்தின் விளைவுகள். மக்களின் உணர்வுகளைத் தூண்டி வாக்குகளைப் பெறுவது எளிது. ஆனால் அதன் விலை , ஒரு தலைமுறையின் எதிர்காலம்.
மதம் அரசியலாக மாறும்போது
மதம் மனிதனை நெறிப்படுத்த வேண்டும். ஆனால் ஶ்ரீலங்காவில் அது அடிக்கடி அரசியல் கருவியாக மாறியுள்ளது. சில தீவிரக் குழுக்கள் சிறுபான்மையினரை சந்தேகப்படுத்துகின்றன, வெறுப்பை ஊக்குவிக்கின்றன. “இந்த நாடு ஒரே இனத்திற்கே சொந்தம்” என்ற அபாயகரமான கருத்தை பரப்புகின்றன. அரசுகள் மௌனம் காக்கின்றன. சில நேரங்களில் மறைமுக ஆதரவும் வழங்குகின்றன. இந்த மௌனமே மிகப்பெரிய குற்றம். ஏனெனில் வெறுப்பு பேசும் போது, மௌனம் கூட அதற்கு உடந்தையாகிவிடுகிறது.
கடினமான உண்மை
ஶ்ரீலங்கா இன்று சந்திக்கும் பொருளாதார நெருக்கடி, வெறும் பண பற்றாக்குறை அல்ல. அது நீதிப் பற்றாக்குறை. நம்பிக்கை பற்றாக்குறை. ஒற்றுமைப் பற்றாக்குறை. காணாமல் ஆக்கப்பட்டோருக்கு நீதி இல்லை. சிறுபான்மையினருக்கு பாதுகாப்பு உணர்வு இல்லை. இளைஞர்களுக்கு எதிர்கால நம்பிக்கை இல்லை. இப்படியான நாட்டில் வளர்ச்சி எப்படிச் சாத்தியம்?
உண்மையான சுதந்திரம் எப்போது?
சுதந்திரம் என்பது, ஒரு கொடி அல்ல, ஒரு அணிவகுப்பு அல்ல, ஒரு தேசிய கீதம் அல்ல. அது; நீதியுடன் வாழும் உரிமை, பயமின்றி பேசும் சுதந்திரம், காணாமல் போகாத பாதுகாப்பு, இன – மத வேறுபாடில்லாத சமத்துவம். இவை இல்லையெனில், “சுதந்திரம்” என்பது வெறும் விழாக்கோலம் மட்டுமே.
காணாமல் ஆக்கப்பட்டோரும் இன – மத அரசியலும் ஶ்ரீலங்காவின் மனச்சாட்சியைச் சோதிக்கின்றன. ஶ்ரீலங்கா தன் மனச்சாட்சியை நேராகச் சந்திக்க வேண்டிய நேரம் இது. காணாமல் ஆக்கப்பட்டோரின் உண்மையை வெளிக்கொணர வேண்டும். பொறுப்புக்கூறல் இருக்க வேண்டும். இன – மத அரசியலை நிராகரிக்க வேண்டும். சிறுபான்மையினரின் காணி நில அபகரிப்புக்களை நிறுத்த வேண்டும். மொத்தத்தில், அனைவருக்கும் சொந்தமான நாடாக மாற வேண்டும். இல்லையெனில், ஒவ்வொரு சுதந்திர தினமும் ஒரு கொண்டாட்டமாக அன்றி, ஒரு தீராத குற்ற உணர்வின் நினைவு நாளாகவே இருக்கும்.
