மனித உழைப்பின் மரியாதைக்கான நாள்

தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் வியர்வையாலும், அர்ப்பணிப்பாலும் கட்டியெழுப்பப்பட்ட நவீன உலகம், அவர்களின் உரிமைகளை மறந்து விடாதிருக்க வேண்டிய நாளாகும் இது.

19ஆம் நூற்றாண்டின் இறுதியில் தொழிலாளர்கள் எதிர்கொண்ட அநீதிகள்—நீண்ட வேலை நேரங்கள், குறைந்த கூலி, பாதுகாப்பற்ற பணிமூலங்கள்—இவற்றை எதிர்த்து எழுந்த போராட்டங்களின் விளைவாகவே இந்த நாள் உருவானது. “எட்டு மணி வேலை, எட்டு மணி ஓய்வு, எட்டு மணி தனிப்பட்ட வாழ்க்கை” என்ற கோரிக்கை ஒரு கோஷமாக மட்டும் இல்லாமல், மனித உரிமையின் அடிப்படை அடையாளமாக மாறியது.

இன்று உலகம் தொழில்நுட்ப முன்னேற்றத்தில் திளைத்துக் கொண்டிருக்கிறது. ஆனால், அந்த வளர்ச்சியின் பின்னால் இன்னும் எண்ணற்ற உழைப்பாளர்களின் உழைப்பு உள்ளது. கட்டுமானத் தொழிலாளர்கள் முதல் தகவல் தொழில்நுட்ப ஊழியர்கள் வரை—ஒவ்வொருவரும் சமூக இயந்திரத்தின் அத்தியாவசிய சக்கரங்கள். எனினும், இன்னும் பல இடங்களில் தொழிலாளர் உரிமைகள் முழுமையாக உறுதி செய்யப்படவில்லை என்பதும் உண்மை.

சிறப்பாக, ஒழுங்கற்ற துறைகளில் பணிபுரியும் தொழிலாளர்கள்—வீட்டு வேலைக்காரர்கள், வேளாண் தொழிலாளர்கள், இடைக்கால பணியாளர்கள்—இவர்கள் இன்னும் பாதுகாப்பற்ற சூழ்நிலைகளில் வாழ்ந்து வருகின்றனர். குறைந்த ஊதியம், சமூக பாதுகாப்பு இல்லாமை, வேலைநிலைத்தன்மை பற்றாக்குறை போன்ற பிரச்சினைகள் தொடர்கின்றன. இந்த நிலையை மாற்றுவது அரசு மட்டுமல்ல, சமூகத்தின் ஒட்டுமொத்த பொறுப்பாகும்.k

மேலும், பெண்கள் தொழிலாளர்களின் நிலையும் கவனிக்கப்பட வேண்டியது. சம ஊதியம், வேலை இட பாதுகாப்பு, மற்றும் மரியாதை ஆகியவை இன்னும் பல இடங்களில் முழுமையாக உறுதி செய்யப்படவில்லை. பாலின சமத்துவம் பேசப்படும் காலத்திலும், நடைமுறையில் பல குறைகள் உள்ளன.

உழைப்பாளர் தினம் கொண்டாட்டங்களால் மட்டும் நிறைவு பெறக்கூடாது. அது சிந்திக்கவும், செயல்படவும் தூண்டும் நாளாக இருக்க வேண்டும். தொழிலாளர்களின் உரிமைகளைப் பாதுகாக்கும் சட்டங்கள் வலுப்படுத்தப்பட வேண்டும். வேலைநிலைகள் மேம்படுத்தப்பட வேண்டும். சமூக பாதுகாப்பு வலையமைப்புகள் விரிவுபடுத்தப்பட வேண்டும்.

முடிவில், மே 1 ஒரு நினைவு நாளாக மட்டுமல்ல—ஒரு பொறுப்புணர்வு நாளாகும். “உழைப்புக்கு மரியாதை” என்பது ஒரு கோஷமாக அல்லாமல், வாழ்வியல் மதிப்பாக மாறும் வரை இந்த நாள் தனது அர்த்தத்தை இழக்காது. மனித உழைப்பை மதிக்கும் சமூகமே உண்மையான முன்னேற்றத்தை அடையும்.