வழக்கும் - விசாரணையும் , திறக்கப்பட வேண்டிய கதவுகளும்

ஒரு காணொளியில் தொடங்கியதாகக் கூறப்படும் குற்றச்சாட்டு. அதன் பின்னர் பதிவு செய்யப்பட்ட வழக்கு. பாதிக்கப்பட்ட சிறுமியை அடையாளம் காண முடியவில்லை என்ற காவல்துறை நிலைப்பாடு. வழக்கை முடிக்க முன்வைக்கப்பட்ட முயற்சி.
அதை ஏற்க மறுத்த நீதிமன்றம். அதன் தொடர்ச்சியாக மறுவிசாரணை. அதைத் தொடர்ந்த கைது. முதலில் காணொளியில் இருந்ததாகக் கூறப்படும் சிறுமியின் அடையாளம் காணப்படுதல். அதன்பின் மேலும் பல பெண்கள் மற்றும் சிறுமிகள் தொடர்பான புதிய தகவல்கள் என இப்போது விசாரணை இன்னும் விரிவடைந்திருக்கிறது. 

பலர் தாங்கள் சிறார்களாக இருந்த காலத்தில் பாலியல் வன்முறைக்கு ஆளானதாக வாக்குமூலம் அளித்துள்ளதாக காவல்துறை தெரிவித்துள்ளது. மேலும், இவர்களில் சிலர் பொருளாதார ரீதியாகப் பின்தங்கிய குடும்பங்களைச் சேர்ந்தவர்கள் என்றும், ஒரு உயிர் பிழைத்தவரின் சமூகப் பின்னணியை அடிப்படையாகக் கொண்டு எஸ்.சி./எஸ்.டி. வன்கொடுமைத் தடுப்புச் சட்டப் பிரிவுகளும் சேர்க்கப்பட்டுள்ளதாகவும் செய்திகள் தெரிவிக்கின்றன.

அதனால் இந்த வழக்கின் கேள்வி இனி, “வீரமணி குற்றம் செய்தாரா?” என்பதோடு முடிந்துவிட முடியாது. நீதிமன்றம் அதற்கான பதிலை வழங்கும். ஆனால் சமூகமும் ஊடகமும் அரசும் கேட்க வேண்டிய கேள்விகள் அதற்கு அப்பால் உள்ளன. இந்தக் கதவு ஏன் இத்தனை காலம் மூடியிருந்தது?. முதலில் கேட்க வேண்டிய கேள்வி; ஏன் இத்தனை தாமதம்?

2025 அக்டோபரில் காவல்துறைக்கு சிறுமி மீதான பாலியல் வன்முறையைப் பதிவு செய்ததாகக் கூறப்படும் காணொளி கிடைத்ததாக செய்திகள் தெரிவிக்கின்றன.வழக்கும் பதிவு செய்யப்பட்டது. ஆனால் பாதிக்கப்பட்ட சிறுமியை அடையாளம் காண முடியவில்லை என்ற காரணத்தால் விசாரணையை முடிக்க காவல்துறை முயன்றதாகவும், அந்த முடிவு சிறப்பு போக்ஸோ நீதிமன்றத்தால் ஏற்கப்படாமல் மேலதிக விசாரணைக்கு உத்தரவிடப்பட்டதாகவும் தகவல்கள் வெளியாகியுள்ளன. அதன் பின்னரே வழக்கு வேறு பாதையில் சென்றது. இதுதான் இந்த வழக்கின் முதல் பெரிய முரண்பாடு.

அப்படியானால் கேட்கப்பட வேண்டிய கேள்வி; ஆரம்ப விசாரணையில் தவறியது என்ன? அது மனிதத் தவறா? ஆதாரங்களை மதிப்பீடு செய்த விதத்தில் ஏற்பட்ட தவறா? விசாரணைத் திறனின் குறைபாடா? அல்லது வேறு ஏதேனும் காரணமா? இதற்கான பதில் இந்த வழக்கின் எதிர்காலத்தைவிட முக்கியமானதாக இருக்கலாம்.

நீதிமன்றம் ஒரு கதவைத் திறந்திருக்கிறது; அந்தக் கதவுக்குப் பின்னால் என்ன? சிறப்பு நீதிமன்றம் மேலதிக விசாரணைக்கு உத்தரவிட்டிருப்பது ஒரு சட்ட நடவடிக்கை. ஆனால் அதன் பின்னர் வெளிவந்த தகவல்கள் ஒரு முக்கியமான கேள்வியை எழுப்புகின்றன. ஒரு நீதிமன்ற உத்தரவு இல்லாமல் இந்த உண்மைகள் வெளிவந்திருக்குமா? இதனை குற்றச்சாட்டாக முன்வைக்க முடியாது. ஆனால் இது ஒரு அமைப்புசார் கேள்வி.

ஒரு வழக்கு தொடர்பாக நீதிமன்றம் தலையிட்டு விசாரணையைத் தொடரச் சொன்ன பின்னர்தான் புதிய பாதிக்கப்பட்டவர்கள் கண்டறியப்படுகிறார்கள் என்றால், ஆரம்ப விசாரணையின் முழுமை குறித்து ஒரு சுயாதீன மதிப்பாய்வு தேவையா?. தேவைப்பட்டால், அந்த மதிப்பாய்வை யார் மேற்கொள்வார்கள்?. அதே அமைப்பா? அல்லது வேறு அமைப்பா? அல்லது சுயாதீன அதிகாரமா? இந்தக் கேள்விக்கும் விடை தேவை. அடுத்த கேள்வி; இன்னும் எத்தனை பேர்?

புதிய விசாரணையில் ஏழு பேர் வரை கூடுதல் பாதிக்கப்பட்டவர்களாக அடையாளம் காணப்பட்டுள்ளதாக செய்திகள் வெளியாகியுள்ளன. அவர்களது வாக்குமூலங்கள் சிறப்பு போக்ஸோ நீதிமன்றத்தில் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளதாகவும் கூறப்படுகிறது.
இது உண்மையென நிரூபிக்கப்பட வேண்டிய விசாரணைத் தகவல். ஆனால் அது ஒரு முக்கியமான விசாரணைக் கோணத்தைத் திறக்கிறது.இந்த வழக்கில் அடையாளம் காணப்படாதவர்கள் இன்னும் இருக்கிறார்களா? அவர்களைத் தேடுவதற்கான முறையான முயற்சி நடைபெறுகிறதா? பல ஆண்டுகளுக்கு முன் நடந்ததாகக் கூறப்படும் சம்பவங்களுக்கான பதிவுகள் எங்கே?

அந்தக் காலத்தில் இருந்த வீடுகள், விருந்தினர் இல்லங்கள், பணியாளர்கள், ஓட்டுநர்கள், பாதுகாவலர்கள், நிர்வாக ஊழியர்கள், தொடர்புடைய நிறுவனங்கள், இவை அனைத்தும் விசாரணையின் வரம்புக்குள் வருகிறதா? முக்கியமாக, அப்போது சிறுமிகளாக இருந்தவர்களை இப்போது பாதுகாப்பாக அடையாளம் காணும் சமூக மற்றும் சட்ட அமைப்பு நம்மிடம் இருக்கிறதா? பாதிக்கப்பட்டவர்கள் யார் என்பதற்கும் அப்பால்  அவர்கள் ஏன் பாதுகாப்பற்றவர்களாக இருந்தார்கள்?

பொருளாதார ரீதியாகப் பின்தங்கிய குடும்பங்களைச் சேர்ந்தவர்கள் பலர் பாதிக்கப்பட்டதாகக் கூறப்படும் தகவல் இவ்வழக்கின் சமூகப் பரிமாணத்தை இன்னும் தீவிரமாக்குகிறது. வறுமை குற்றத்திற்கான காரணம் அல்ல. ஆனால் வறுமை ஒருவரை அதிகாரத்தின் முன் பலவீனப்படுத்தக்கூடும். ஒரு குடும்பத்துக்கு பணம் தேவை. ஒரு சிறுமிக்கு வேலை தேவை. ஒரு குடும்பத்திற்கு உதவி தேவை. அந்தத் தேவைக்கு எதிரே நிற்பது மிகப்பெரிய பொருளாதார அதிகாரமாக இருந்தால், “சம்மதம்”, “அழுத்தம்”, “ஏமாற்றம்”, “சுரண்டல்” ஆகியவற்றுக்கிடையிலான எல்லைகள் எவ்வாறு பயன்படுத்தப்பட்டன?
இந்தக் கேள்வியும் விசாரணையில் முக்கியமானதாக இருக்க வேண்டாமா?

பிரபலங்களின் பெயர்கள் வருமா?

இது பொதுமக்களின் இயல்பான ஆர்வமாக இருக்கலாம். ஆனால் பத்திரிகையின் பொறுப்பு அதைவிட உயர்ந்தது. இந்த வழக்கு விரிவடையும்போது பல பெயர்கள் வெளிவரலாம். அவற்றுள் பிரபலங்கள், தொழிலதிபர்கள், அரசியல்வாதிகள், அதிகாரிகள் இருக்கலாம். ஆனால் பெயர் வருவது குற்றம் என நிரூபிக்கப்பட்டதாகாது.

ஒருவருடன் புகைப்படம் இருப்பது ஆதாரம் அல்ல.தொழில் தொடர்பு இருப்பது ஆதாரம் அல்ல. ஒரு நிகழ்ச்சியில் சந்தித்திருப்பது ஆதாரம் அல்ல. ஒருவரின் பெயர் ஒரு வாக்குமூலத்தில் வருவது கூட, அதன் சட்டரீதியான பொருளை தனியே விசாரிக்க வேண்டியதே. எனவே இந்த வழக்கில் ஊடகம் செய்ய வேண்டியது பெயர்களைத் தேடுவது அல்ல. ஆதாரங்களைத் தேடுவது.

ஆனால் அதிகாரிகள்?

இங்கே கேள்வி இன்னும் கூர்மையானது. ஒரு வழக்கை விசாரித்த அதிகாரிகளின் செயல்பாடுகளையும் விசாரிக்க வேண்டுமா?
வழக்கை முடிக்க முயன்றது ஏன்? அப்போது எந்த ஆதாரங்கள் பரிசீலிக்கப்பட்டன? எந்த ஆதாரங்கள் புறக்கணிக்கப்பட்டன?
பாதிக்கப்பட்டவரைத் தேடும் நடவடிக்கை எவ்வளவு தீவிரமாக இருந்தது? மின்னணு ஆதாரங்கள் எவ்வாறு கையாளப்பட்டன?
விசாரணை அதிகாரிகளின் குறிப்புகள் என்ன சொல்கின்றன? எனக் கேள்விகள் நீள்கின்றன.

மேலும் முக்கியமாக, அந்த ஆரம்ப விசாரணை குறித்து மேலதிகாரிகளின் உள்மதிப்பாய்வு நடந்ததா? இந்தக் கேள்விகள் யாரையும் குற்றவாளியாக அறிவிப்பதற்கானவை அல்ல. விசாரணை அமைப்பின் மீது மக்களின் நம்பிக்கையை உறுதி செய்வதற்கானவை.

ஆதாரங்கள் அழிக்கப்பட்டிருந்தால்? இந்த வழக்கில் மின்னணு சாதனங்கள், காணொளிகள் மற்றும் பிற ஆதாரங்கள் குறித்து விசாரணை நடைபெறுவதாக செய்திகள் தெரிவிக்கின்றன. அப்படியானால் இன்னொரு கேள்வி. குற்றம் நடந்ததாகக் கூறப்படும் இடங்களில் உள்ள மின்னணு மற்றும் ஆவண ஆதாரங்கள் எவ்வளவு காலம் பாதுகாக்கப்பட்டன? அந்த இடங்களில் இருந்த கண்காணிப்பு கேமராக்கள்? பழைய தொலைபேசி பதிவுகள்? பணப் பரிமாற்றங்கள்? வாகனப் பதிவுகள்? பணியாளர்களின் தொடர்புகள்? வீடு அல்லது விருந்தினர் இல்லத்தைப் பயன்படுத்தியவர்களின் பதிவுகள்? இவை அனைத்தும் சட்டரீதியாகப் பெறப்பட்டு ஆய்வு செய்யப்பட்டுள்ளனவா?

ஆதாரம் அழிக்கப்பட்டிருந்தால், அதை அழிக்க யாருக்கு வாய்ப்பு இருந்தது? எப்போது அழிக்கப்பட்டது? அது இயற்கையான தரவு அழிவா அல்லது திட்டமிட்ட நடவடிக்கையா? இவ்வாறு தொடர்ந்து விரியும் கேள்விகளுக்கான பதில்கள், வழக்கின் உண்மையான பரப்பை வெளிப்படுத்தக்கூடும்.

ஊடகங்கள்  செய்தியை வெளியிடுவதா? கேள்வியைத் தொடர்ந்து உயிரோடு வைத்திருப்பதா?

இந்த வழக்கைப் பற்றி சில ஊடகங்கள் விரிவாக செய்தி வெளியிட்டுள்ளன. குறிப்பாக ஆரம்பகட்ட விசாரணை, நீதிமன்றத் தலையீடு, கைது மற்றும் புதிய பாதிக்கப்பட்டவர்கள் குறித்த தகவல்களை சில ஊடகங்கள் தொடர்ந்து வெளியிட்டு வருகின்றன.
எனவே “ஊடகங்கள் அனைத்தும் மௌனம்” என்று பொதுமைப்படுத்துவது துல்லியமல்ல.

ஆனால் வேறு ஒரு கேள்வியை கேட்கலாம். இந்த வழக்கின் முக்கியத்துவத்துக்கு இணையான தொடர்ச்சியான பொது விவாதம் உருவாகியுள்ளதா? அது உருவாகியிருக்கிறதா? ஒரு நடிகரின் ஒரு வார்த்தை மணிக்கணக்கான விவாதங்களை உருவாக்கும் ஊடக உலகில், ஒரு சிறுமி தொடர்பான போக்ஸோ வழக்கில் விசாரணை ஏன் முதலில் முடிக்கப்பட முயன்றது என்பதைப் பற்றி எத்தனை நாட்கள் தொடர்ந்து விவாதிக்கப்பட்டது?

ஒரு வழக்கின் குற்றச்சாட்டை விட, அந்த வழக்கு கையாளப்பட்ட விதத்தை விசாரிப்பதே பத்திரிகையின் உயர்ந்த பொறுப்பு அல்லவா? அரசியல்வாதிகளின் மௌனம்  யாரிடம் கேட்கப்பட வேண்டிய கேள்வி?

இங்கே அரசியல் கட்சிகளுக்கும் ஒரு கண்ணாடி வைக்க வேண்டியிருக்கிறது. குழந்தைகள் மீதான பாலியல் குற்றச்சாட்டுகள் எந்தக் கட்சிக்கும் சொந்தமான பிரச்சினை அல்ல. எந்த அரசாங்கத்தையும் சார்ந்த பிரச்சினை அல்ல. எந்த சாதியையும், மதத்தையும், வர்க்கத்தையும் சார்ந்த பிரச்சினை அல்ல. அது குழந்தைகளின் பாதுகாப்பு குறித்த அரசின் கடமை.

அப்படியிருக்க, எதிர்க்கட்சிகள் என்ன கேட்கின்றன? ஆளுங்கட்சி என்ன பதில் சொல்கிறது? சட்டப்பேரவையில் இந்த வழக்கு குறித்து ஏதேனும் கேள்வி எழுப்பப்பட்டதா? காவல்துறை ஆரம்ப விசாரணை குறித்து அரசு விளக்கம் அளித்ததா? பாதிக்கப்பட்டவர்களின் பாதுகாப்பு குறித்து சட்டப்பேரவையில் விவாதம் நடந்ததா? POCSO வழக்குகளில் விசாரணை தாமதத்தைத் தடுக்கும் அமைப்பு குறித்து யாராவது கேள்வி எழுப்பினார்களா? இவை அனைத்தும் அரசியல் குற்றச்சாட்டுகள் அல்ல; அரசின் பொறுப்பு குறித்த ஜனநாயகக் கேள்விகள்.

இந்த வழக்கில் மௌனம் காப்பவர்கள் இந்தக் குற்றத்துக்கு உடந்தையா?  என்றால், குறைந்தபட்சம் ஆதாரம் இல்லாமல் அப்படி எதுவும் சொல்ல முடியாது. ஒரு அரசியல்வாதி பேசவில்லை என்பதால் அவர் குற்றத்தில் தொடர்புடையவர் என்று கூற முடியாது.
ஒரு ஊடகம் ஒரு செய்தியை முதன்மைப்படுத்தவில்லை என்பதால் அது யாரையாவது காப்பாற்றுகிறது என்றும் கூற முடியாது.
ஆனால், மௌனத்தின் காலம்  நீண்டால் கேள்வி எழும். அது குற்றத்தின் ஆதாரம் அல்ல. ஆனால் பொது பொறுப்பின் கேள்வியாக இருக்கலாம்.
 
அதனால்தான், “நீங்கள் ஏன் பேசவில்லை?” என்பது ஒரு அரசியல்வாதியிடம் கேட்கக்கூடிய நியாயமான கேள்வி. அதேபோல், 
“நீங்கள் ஏன் தொடர்ந்து விசாரிக்கவில்லை?” என்பது ஒரு ஊடக நிறுவனத்திடம் கேட்கக்கூடிய நியாயமான கேள்வி.

இந்த வழக்கில் இன்னும் கேட்கப்பட வேண்டிய சில கேள்விகள் உள்ளன. இந்த வழக்கு உண்மையில் முழுமையாக விசாரிக்கப்பட வேண்டுமெனில், குறைந்தபட்சம் இக்கேள்விகளுக்கான பதில்கள் தேவை:

1. 2025-ல் காணொளி கிடைத்தபோது ஆரம்ப விசாரணை எந்த அளவுக்கு நடந்தது?

2. வழக்கை முடிக்க முயன்ற அறிக்கையின் அடிப்படை என்ன?

3. அந்த அறிக்கையைத் தயாரித்த விசாரணை அதிகாரிகள் யார்?

4. அந்த அறிக்கை எந்த மேலதிகாரிகளால் பரிசீலிக்கப்பட்டது?

5. நீதிமன்றம் மேலதிக விசாரணைக்கு உத்தரவிட்ட பிறகு மட்டும் வெளிவந்த புதிய ஆதாரங்கள் ஏன் முன்னதாகக் கண்டறியப்படவில்லை?

6. காணொளியின் மூல ஆதாரம் எவ்வாறு பாதுகாக்கப்பட்டது?

7. அந்தக் காணொளியை உருவாக்கியவர் அல்லது பரப்பியவர் யார் என்பது கண்டறியப்பட்டதா?

8. குற்றச்சாட்டுகள் பல ஆண்டுகளுக்கு நீள்ந்திருந்தால், அந்தக் காலகட்டத்தின் தொடர்புடைய பதிவுகள் அனைத்தும் ஆய்வு செய்யப்பட்டுள்ளனவா?

9. மேலும் பாதிக்கப்பட்டவர்கள் இருந்தால், அவர்களை அடையாளம் காணும் முயற்சி எவ்வளவு விரிவானது?

10. அவர்களின் பாதுகாப்பு மற்றும் உளவியல் ஆதரவு எவ்வாறு உறுதி செய்யப்படுகிறது?

11. வழக்குடன் தொடர்புடைய பணப் பரிமாற்றங்கள் அல்லது பிற நிதி ஆதாரங்கள் விசாரிக்கப்படுகிறதா?

12. குற்றச்செயல்களுக்கு யாராவது உதவியிருந்தால், அவர்களின் பங்கு எந்த ஆதாரத்தின் அடிப்படையில் நிர்ணயிக்கப்படும்?

13. ஆரம்ப விசாரணையில் அதிகாரப்பூர்வ தவறு இருந்தால், அதற்கான நிர்வாகப் பொறுப்பு எவ்வாறு நிர்ணயிக்கப்படும்?

14. அரசியல் கட்சிகள் இந்த வழக்கை சட்டப்பேரவையில் ஏன் அல்லது ஏன் இல்லை என்பதைக் குறித்து பொதுவாக விளக்க வேண்டுமா?

15. குழந்தைகள் மீதான பாலியல் குற்ற வழக்குகளில் செல்வாக்கு மிக்க குற்றஞ்சாட்டப்பட்டவர்கள் இருந்தால், விசாரணையை வெளிப்புற மதிப்பாய்வுக்கு உட்படுத்தும் நடைமுறை போதுமானதா?

இவை குற்றச்சாட்டுகள் அல்ல. இவை ஒரு ஜனநாயகத்தின் கேள்விகள். இறுதியில் வெளிவர வேண்டியது “யார்?” அல்ல  “எப்படி?” என்பதே. இந்த வழக்கின் மிகப் பெரிய பாடம் ஒருவேளை இங்கே இருக்கலாம்.

நாம் எப்போதும் கேட்கிறோம்; “குற்றவாளி யார்?”. ஆனால் ஒரு சமூகமாக நாம் கேட்க வேண்டிய இன்னொரு கேள்வி; “அந்தக் குற்றம் இவ்வளவு காலம் வெளியில் வராமல் இருக்க முடிந்தது எப்படி?” அந்த “எப்படி” என்பதற்கான பதிலில்தான் பல உண்மைகள் மறைந்திருக்கலாம்.

அதிகாரத்தின் நிழல் இருந்ததா? பணத்தின் செல்வாக்கு இருந்ததா? பயத்தின் சூழல் இருந்ததா? சமூக மௌனம் இருந்ததா? காவல்துறைத் தவறு இருந்ததா? நிர்வாக அலட்சியம் இருந்ததா? ஊடகத் தயக்கம் இருந்ததா? அரசியல் கணக்கீடு இருந்ததா? அல்லது இவை அனைத்தும் ஒன்றுடன் ஒன்று தொடர்பில்லாத தனித்தனி நிகழ்வுகளா? விசாரணைதான் இதற்குப் பதில் சொல்ல வேண்டும்.

எப்போதும் குழந்தையின் குரலைவிட அதிகாரத்தின் குரல் பெரியதாக இருக்கக் கூடாது ஒரு ஜனநாயகத்தின் வலிமை அதன் நாடாளுமன்றத்திலும் சட்டப்பேரவையிலும் மட்டும் அளவிடப்படுவதில்லை.ஒரு பலவீனமான மனிதனின் குரல், ஒரு செல்வாக்கு மிக்க மனிதனின் குரலுக்கு சமமாகக் கேட்கப்படுகிறதா என்பதில்தான் அதன் உண்மையான வலிமை இருக்கிறது.

குறிப்பாக ஒரு குழந்தையிடம் அதிகாரம் இல்லை. பணம், அரசியல் , ஊடக வலிமை  என எதுவுமில்லை. அவளிடம் இருப்பது உண்மையும், அதைச் சொல்லும் ஒரு குரல் மட்டுமே. அந்தக் குரலை ஒரு வருடம் தாமதமாகக் கேட்க வேண்டியிருந்தால், அது ஒரு குழந்தையின் தோல்வி அல்ல. அது சமூக அமைப்பின் தோல்வி. சமூகத்துக்கான அரசின் தோல்வி.

இன்னும் கதவு திறக்கப்படவில்லை. ஜெம் வீரமணி வழக்கு இன்று கைது நடவடிக்கையில் முடிந்துவிடவில்லை. இது இப்போது தான் உண்மையான விசாரணைக்குள் நுழைகிறது. மேலும் பாதிக்கப்பட்டவர்கள் உள்ளனரா?. மேலும் உதவியவர்கள் உள்ளனரா?. மேலும் இடங்கள் உள்ளனவா?.மேலும் ஆதாரங்கள் உள்ளனவா?. ஆரம்ப விசாரணையில் தவறுகள் நடந்தனவா?. அதிகாரத்தின் செல்வாக்கு விசாரணையை ஏதேனும் வகையில் பாதித்ததா?. ஊடகங்கள் இன்னும் என்ன கேள்விகளைக் கேட்க வேண்டும்?.
அரசியல்வாதிகள் இன்னும் என்ன விளக்கம் அளிக்க வேண்டும்?

இந்த வழக்கில் குற்றஞ்சாட்டப்பட்டவர்களுக்கும் சட்டத்தின் கீழ் உரிமைகள் உள்ளன; அதே நேரத்தில் பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கும் நீதியைப் பெறும் உரிமை உண்டு. இந்த இரண்டையும் சமநிலைப்படுத்துவதுதான் சட்டத்தின் சோதனை.

இந்த வழக்கில் மூடபடவிருந்த கதவை நீதிமன்றம் மீண்டும்  திறந்தது. அதன் பின்னால் இன்னும் பல கதவுகள் இருப்பதாக இப்போது தெரிகிறது. அந்தக் கதவுகளுக்குப் பின்னால் யார் இருக்கிறார்கள் என்று ஊகிப்பது நமது வேலை அல்ல. அவற்றை ஒவ்வொன்றாகச் சட்டத்தின் வெளிச்சத்தில் திறப்பதுதான் நமது கடமை.அந்த வெளிச்சம் ஒரு தனிநபரை மட்டும் விசாரிக்கக் கூடாது. அது விசாரணையையும் விசாரிக்க வேண்டும். அதிகாரத்தையும் விசாரிக்க வேண்டும். மௌனத்தையும் விசாரிக்க வேண்டும். ஊடகத்தின் தேர்வுகளையும் விசாரிக்க வேண்டும். அரசியலின் அமைதியையும் விசாரிக்க வேண்டும்.

அனைத்திற்கும் மேலாக, ஒரு குழந்தையின் குரல் ஏன் இவ்வளவு தாமதமாகக் கேட்கப்பட்டது என்பதையே விசாரிக்க வேண்டும்.
ஏனெனில், நீதியின் கதவு திறக்கும்போது குற்றஞ்சாட்டப்பட்டவர் மட்டும் வெளிச்சத்துக்கு வரக்கூடாது; உண்மையை மறைத்திருக்கக்கூடிய இருளும் வெளிச்சத்துக்கு வர வேண்டும். 

ஜெம் வீரமணி வழக்கின் உண்மையான சோதனை அதுதான். இன்னும் எத்தனை பெயர்கள் வெளிவரும் என்பது அல்ல முக்கியம். 
இன்னும் எத்தனை உண்மைகள் வெளிவராமல் இருக்கின்றன என்பதே கவனிக்கப்பட வேண்டியது.