மொரோக்கோவிலிருந்து பெருமளவிலான மக்கள் (சுமார் 50 ஆயிரம் பேர்கள்) ஒன்றாக ஸ்பெயினை நோக்கி நகர்ந்தமை கண்டு இத்தாலி பெரும் அதிர்வினைக் காட்டியது. இதைத் தொடர்ந்து ஐரோப்பிய நகரங்கள் பலவும் அச்சங்கொள்ளத் தொடங்கின எனும் செய்திகள் வெளியாகின. ஐரோப்பாவின் தெற்கு எல்லையில் எழுந்த அதிர்வு ஷெங்கனின் இதயத்தையே உலுக்குகிறதா? விரிவாகப் பார்க்கலாம்.
சியூட்டா எல்லையில் சில மணி நேரங்கள் நடந்த மனிதக் கூட்டத்தின் நகர்வு, சில நாட்களிலேயே ஐரோப்பிய அரசியலின் மைய விவாதமாக மாறியது. பல்லாயிரக்கணக்கான குடியேறிகள் மொராக்கோவிலிருந்து ஸ்பெயினின் சியூட்டா நிலப்பகுதியை நோக்கி நகர்ந்தபோது, உலகம் முதலில் இதை ஒரு மனிதாபிமானப் பேரிடராகவே பார்த்தது. ஆனால் நிகழ்வின் அரசியல் விளைவுகள் விரிவடைந்தபோது, இது குடியேற்ற நெருக்கடியைத் தாண்டி, ஐரோப்பிய ஒன்றியத்தின் அரசியல் ஒற்றுமை, ஷெங்கன் அமைப்பு மற்றும் ஐரோப்பிய பாதுகாப்புக் கட்டமைப்பின் நம்பகத்தன்மையைச் சோதிக்கும் நிகழ்வாக மாறியது.
நிகழ்வின் உடனடி முடிவு தெளிவாக இருந்தது. பெரும்பாலான குடியேறிகள் சியூட்டாவில் நீண்ட காலம் தங்க முடியாமல் மீண்டும் மொராக்கோவுக்குத் திரும்பினர். ஸ்பெயின் தனது எல்லைக் கட்டுப்பாட்டை மீண்டும் நிலைநிறுத்தியது. ஆனால், அரசியல் ரீதியாகக் கேட்டால், இந்தச் சம்பவத்தில் வெற்றி பெற்றவர் யாரும் இல்லை. மாறாக, ஐரோப்பிய ஒன்றியம் எதிர்காலத்தில் சந்திக்கவிருக்கும் பாதுகாப்பு மற்றும் குடியேற்றச் சவால்களின் அளவு மட்டுமே வெளிச்சத்துக்கு வந்தது.
இந்தப் பின்னணியில்தான் இத்தாலியின் நடவடிக்கை கவனித்தால், ரோம், சியூட்டா சம்பவத்தை ஒரு தனிப்பட்ட ஸ்பெயின் – மொராக்கோ பிரச்சினையாக மட்டும் பார்க்கவில்லை. அது, "ஒரு உறுப்புநாட்டின் வெளிப்புற எல்லையில் ஏற்பட்ட பாதுகாப்பு சிக்கல், சில மணி நேரங்களுக்குள் முழு ஷெங்கன் பரப்பிற்கும் அரசியல் மற்றும் பாதுகாப்பு விளைவுகளை ஏற்படுத்த முடியும்" என்ற எச்சரிக்கையாகப் பார்த்தது. அதனால்தான் ஸ்பெயினிலிருந்து வரும் பயணிகளுக்கான கூடுதல் சோதனைகள் மற்றும் தற்காலிக உள்எல்லைக் கட்டுப்பாடுகள் அறிவிக்கப்பட்டன.
இந்த நடவடிக்கை இத்தாலி ஷெங்கன் ஒப்பந்தத்தை மீறிச்செயற்படுவதான ஒரு தகவலினைப் பரப்பியது. ஆனால் உண்மையில் இது ஷெங்கன் ஒப்பந்தத்தை நிராகரிப்பதல்ல; அதேவேளை அதன் அடிப்படை நம்பிக்கையான "வெளிப்புற எல்லை பாதுகாப்பாக இருந்தால் உள்எல்லைகள் திறந்திருக்கும்" என்ற கோட்பாட்டில் ஏற்பட்ட பதற்றத்தை வெளிப்படுத்துகிறது. இதுவே இன்றைய ஐரோப்பாவின் மிகப்பெரிய முரண்பாடாகும்.
ஷெங்கன் என்பது எல்லைகளை அகற்றிய ஒப்பந்தம் அல்ல; எல்லைகளின் பாதுகாப்பை ஒருங்கிணைத்த ஒப்பந்தம். உறுப்புநாடுகள் ஒருவர்மீது ஒருவர் வைத்திருக்கும் நம்பிக்கையே அதன் அடித்தளம். அந்த நம்பிக்கையில் பிளவு ஏற்பட்டால், முதலில் மூடப்படுவது எல்லைகள் அல்ல; அரசியல் ஒற்றுமையே.
சியூட்டா சம்பவம் இதையே நிரூபித்துள்ளது.
இந்த நெருக்கடிக்குப் பின்னர் எழும் முக்கியமான கேள்வி, ஐரோப்பா தனது வெளிப்புற எல்லைகளை பாதுகாக்க முடியாவிட்டால், உள் எல்லைகளை மீண்டும் நிரந்தரமாக மூடிவிடத் திரும்புமா?
இது வெறும் கோட்பாட்டு விவாதமல்ல. 2015 அகதி நெருக்கடியிலிருந்து இன்று வரை, பல உறுப்புநாடுகள் அவசரகால சட்டங்களைப் பயன்படுத்தி தற்காலிக உள் எல்லைக் கட்டுப்பாடுகளை மீண்டும் மீண்டும் அமல்படுத்தியுள்ளன. குறிப்பாகக் கோரோணா பெருந்தொற்றுக் காலத்தில், அதனை வெளிப்படையாகக் காணமுடிந்தது. சியூட்டா சம்பவம் அந்தப் போக்கை மேலும் வலுப்படுத்தும் அபாயத்தை உருவாக்குகிறது.
இந்தச் சம்பவம் இன்னொரு உண்மையையும் நினைவூட்டுகிறது. 21ஆம் நூற்றாண்டின் பாதுகாப்புச் சவால்கள் அனைத்தும் இராணுவத் தாக்குதல்களாக இருக்க வேண்டியதில்லை. மக்கள் நகர்வு, தவறான தகவல், மனிதக் கடத்தல் வலையமைப்புகள், பொருளாதார நெருக்கடி ஆகியவை இணையும் போது, அவை ஒரு நாட்டின் அரசியல் முடிவுகளை மாற்றக்கூடிய அளவுக்கு அழுத்தத்தை உருவாக்க முடியும். பாதுகாப்பு ஆய்வாளர்கள் இதை "Weaponized Migration" அல்லது "Hybrid Pressure" என விவரிக்கின்றனர். சியூட்டா நிகழ்வில் இதற்கான நேரடி அரச ஆதரவு நிரூபிக்கப்படவில்லை என்றாலும், அதன் அரசியல் விளைவுகள் இந்தக் கருத்தை மீண்டும் விவாதத்தின் மையத்திற்குக் கொண்டு வந்துள்ளன.
இத்தாலியின் நடவடிக்கையை இந்தப் பின்னணியில்தான் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். அது ஸ்பெயினுக்கு எதிரான அரசியல் நடவடிக்கை மட்டுமல்ல; எதிர்காலத்தில் இதுபோன்ற நெருக்கடிகள் முழு ஷெங்கன் அமைப்பையும் பாதிக்கக்கூடும் என்ற அச்சத்தின் வெளிப்பாடாகும். அதே நேரத்தில், இந்த நிகழ்வை பயன்படுத்தி குடியேற்றம் குறித்த அரசியல் பயத்தை பெரிதுபடுத்துவதும் ஆபத்தானது. சியூட்டாவுக்குள் நுழைந்த பெரும்பாலானோர் ஐரோப்பாவின் பிரதான நிலப்பரப்பை அடையவில்லை. எனவே, உண்மையை விட மிகைப்படுத்தப்பட்ட அரசியல் உரைகள், பிரச்சினைக்குத் தீர்வாக அமையாது.
ஐரோப்பாவிற்கு இன்று தேவையானது அதிகமான எல்லைகள் அல்ல; அதிகமான ஒருங்கிணைப்பு. அதிகமான தேசியவாதம் அல்ல; வெளிப்புற எல்லை பாதுகாப்பு, சட்டபூர்வ குடியேற்றம், மனிதாபிமானப் பொறுப்பு மற்றும் உறுப்புநாடுகளுக்கிடையேயான நம்பிக்கையை ஒருங்கிணைக்கும் புதிய கொள்கை.
சியூட்டா நெருக்கடி ஒரு நகரத்தின் பெயராக வரலாற்றில் நிலைக்காது. அது, ஐரோப்பிய ஒன்றியம் தனது மிகப்பெரிய சாதனையான ஷெங்கன் அமைப்பை எதிர்கால பாதுகாப்புச் சவால்களுக்கு ஏற்றவாறு மறுசீரமைக்க வேண்டிய தருணத்தை நினைவூட்டிய அரசியல் திருப்புமுனையாக நினைவுகூரப்படும்.
ஐரோப்பாவின் தெற்கு எல்லையில் எழுந்த இந்த அதிர்வு, சியூட்டாவில் தொடங்கியிருக்கலாம். ஆனால் அதன் எதிரொலி ரோம், பாரிஸ், பெர்லின் மற்றும் பிரஸ்சல்ஸ் வரை கேட்கிறது. அந்த எதிரொலிக்கு ஐரோப்பா எவ்வாறு பதிலளிக்கிறது என்பதே, அடுத்த தசாப்தத்தின் அரசியல் திசையை நிர்ணயிக்கும்.
